صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

- Τώ γών Φαέθοντι παραδιδός τας ηνίας ο Ηλιθ, « "Ελα δε, μήτε Λιβυκών αιθερ' εισβαλών “ Κράσιν γαρ υγραν έκ έχων, αψίδα στην ο κάτω διήσει Es’ εξής, « "Ιει δ' εφ' επτά Πλειάδων έχων δρόμον. « Τοσαύτ' ακέσας ειτ' έμαρψεν ηνίας

Κρέσας δε πλευράν πτεροφόρων, οχημάτων « Μεθήκεν· αι δ' έπταντ επ' αιθέρG» πλυχάς.

Πατήρ δ' όπιθε νώτα σειρία βεβώς « “Ιππευε, παΐδα νεοελων, Εκείσ' έλα, « Τη ρα σρέφ άρμα, τη δέ.

'Αρ εκ αν έιποις, ότι η ψυχή τα γράφοντG. συνεπιβαίνει τα άρματα, και συγκινδυνεύασα τοις ίπποις συνεπτέρωται και 8 γάρ αν, ει μη τους ερανίοις εκείνοις έργοις ισoδρoμέσα εφέρετο, τοιαύτ' αν ποτε έφαντάθη.”

Quid quod hoc exemplum ipsum protulit ex Longino doctissimus Barnesus, licet hunc locum præterierit, atque illud ut videtur de industria fecit, eorum more qui auctorem quemvis fibi illustrandum idcirco suscipientes quoniam apud eos fit pri

quæ ad rem suam minus facere videntur omittere folent, cæteris immorari. Sed inftud in transitu.

[ocr errors]

mus, omnia

Infra autem Longinus, reprehenso a se Æschylo quod visionibus maxime heroicis sensus fæpe rudes,

et

etquasi impexos immisceat, Euripidem ait præ æmulatione nonnunquam pene in illud ipfum vitium incidere. Hæc vero quocunque modo fe habeant, , multum interesse perspicuum est inter Æschylum et Euripidem quod ad grandes imagines exprimendas ; atque illud præcipue videre est in iis tragædiis Euripidis quæ in eodem fere quo Æschylus verfantur argumento: fic in Phæniffis poeta certe ob oculos fuos habuit admirabilem Græcorum ducum descriptionem, qui in Septem ad Thebas inducuntur: atque ita quidem habuit, ut ardorem Æschyleum subinde pene conciperet : ut in sequentibus Antigones in Phænisis de mænibus Thebanis exercitum Argivům spectantis, et a pædagogo nomina ducum percontantis :

[blocks in formation]

'Ασερωπός έν γραφάισιν, όχι ΠροσφορG» αμερίω γένα.

Ver. 120, &c.

Quæ vero de Tydeo, de Parthenopæo, de Amphiarao, de Capaneo interrogat tam altum fpirant, ut poeta, sicut Tydeus quem defcribit, pene dicatur

- "Αρην ' Αιτωλόν εν σέρνοις έχειν Nec omittenda funt illa chori Phænissarum,

Νύν δε μοι προ τειχέων
Θεριζ, μολών "Αρης,
Αίμα δαίον φλέγει
Τα', ο μη τύχοι, πόλει

Ver. 246.

Nec illa infra,

'Αμφί δε πόλιν νέφε.
'Ασπίδων πυκνόν φλέγει

Ver. 259:

Sed grandia ut hæc sint et sublimia, neutiquam tamen affurgere videntur ad Æschyleum horrorem, tumultum, impetum, fulmen.

Quid quod in hoc ipfo loco a Pathetico adeo non abstinuit Euripides ut in illud ingenium fuum indicet propensissimum: cujusmodi sunt pulcherrima illa, et maxime ad animum commovendum idonea, quæ Antigone confpecto fratre Polynice, pro fororia illum caritate, exclamat;

erga

'Ανεμώκες.

'Ανεμώκες. είθε δρόμον νεφέλας
Ποσίν εξανύσαιμι δι αιθέρG.
Προς εμον ομογενέτορα.
Περί δ' ωλένας δέρα φιλτάτα
Βάλλοιμι, χρόνω φυγάδα μέλεον
“Ως όπλοισι χρυσέοισιν ευπρεπής, γέρον,
Eώοις όμοια φλεγέθων
Βολαίς αελίa.

Ver. 166.

Quem ifta non movent animo fit neceffe eft non modo a poetica, verum etiam ab ipsa humanitate averfiffimo. In hac autem fabula alibi reperiatis fublimitatem tantum non Æschyleam patheticis imaginibus mirum in modum permistam et temperatam. Pugnæ descriptionem appello inter Argivos et Thebanos fub mænibus urbis commifsam; quæ quidem perfectiffima fuiffet absque una imagine, quæ

in iis eft habenda, quas, uti notavimus, licet fint naturales, neque dramatici, neque epici poematis ratio admittit ; eam intelligo per quam ex muro in terram cadentes Thebani quidam faltatores, five urinatores agere dicuntur ;

Ημών τ' ες έδας είδες αν πρό τειχέων
Πυκνες κυβισητήρας εκπεπνευκότας. Ver. 1157.

Sed ut iniffa hæc faciamus, quam grande fonat illud

poetæ post Capaneum, Jovis fulmine tactum ?

[blocks in formation]

εκτύπησε δε χθων, ώςε δείσαι πάντας.

Ver. 1187.

Summo autem poetæ artificio, Jocasta quæ jam exultaverat propter victoriam ab Argivis reportatam, et urbem filiosque salvos, a nuncio ilico quærit, quid tum illi consilii captarent; ille post multam tergiversationem, quæ et Jocastam et auditores mirifice solicitos, suspensosque tenuerat, narrat ei demum, quomodo Eteocles atque Polynices in singulare certamen consenserint, et jam factis de more facris ad pugnam se pararent; “ quibus auditis misera mater, cujus vices chorus lugubri fane oratione plorat, una cum filia per mediam urbem se proripit, rem tam atrocem, fi fieri poffit, prohibitura.” En vero imaginem maxime sublimem fratrum armis jam indutorum,

Εσαν δε λαμπρώ, χρωμα τ' ουκ άλλαξατήν

Ver. 1252.

Vividiffima etiam est Movonaxías narratio, et mutuæ cædis Polynicis et Eteoclis,

Επει δ' αφείθη πυρσός, ως Τυρσηνικής Σαλπιγύ© ήχή, σημα φοινία μάχης, "Ηιξαν δρόμημα δεινόν αλλήλοις έπι. Καπροι δ' όπως λήγονλες αγρίαν γένυν, , swwwfav, ogão fudbpaxou gsveredas. Ver. 1386.

Πλείων

« السابقةمتابعة »