صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني
[ocr errors]

Δεινόν θεάμα. πάσι δ' ήν φόβο θιγειν
Νεκρά» τύχην γαρ ειχομεν διδάσκαλοr.
Πατήρ δ' ο τλήμων συμφοράς άγνωσία,
'Αφνω προσελθών δωμα, προσπιτνει νεκρώ,
Ωίμωξε δ' ευθυς και περιπτύξας χέρας
Κυνεί, προσαυδών τοιά'· ώ δύστηνε σάι,
Τις ώδ' ατιμως δαιμόνων σαπώλεσε και
Τις τον γέροντα τύμβον ορφανών σε'θεν
Τίθησιν ; όιμοι, συνθάνοιμι' σοι, τέκνον.
Επει δε θρήνων και γόων επαύσατο,
Χρήζων γεραιόν εξαναςήσαι δέμας,
Προσείχεθ', ώςε κισσός έρνεσιν δάφνης,
Λεπτόισι πέπλοις. δεινά δ' ήν παλαίσματα.
Ο μεν γαρ ήθελ' εξαναςήσαι γόνυ,
“Η δ' αντελάζετ'· ει δε πρός βίαν άγοι,
Σάρκας γεραιας εσπάραξ' απ' όσεων.
Χρόνω δ' απεση, και μεθήκ' ο δύσμορ.
Ψυχήν • κακό γαρ έκέτ' ήν υπερτερG.
Κεϊνται δε νεκροί, σαις τε, και γέρων πατήρ,
Πέλας: ποθεινή δακρύοισι συμφορά.

Ver. 1156, &c.

Theseus etiam lugubri prorsus oratione uxorem Phædram mortuam in Hippolyto compellat :

ώ τυχα,

- Ωμοι εγώ παθέων, ών έπαθον, ώ τάλαινα, Τα κάκισέμών κακών Ως μοι βαρεία και δόμοις έπες αθης, Κηλίς άφρας, εξ άλαφόρων τινός : Κατακονά μεν εν αβίωτο. βίο K2

Κακον

Κακών δ' ο τάλας πελαγG- εισορώ
Τοσίτον, ώςε μή ποτ' εκνευσαι πάλιν,
Μήδ' έκπεράσαι κυμα τήσδε συμφοράς.
Έκλύεθ' αρμές, ως δω πικράν θέαν.
Τίνα λόγον τάλας, τίνα τυχην σέθες
Βαρύποτμον, τλήμον, προσαυδων τύχω;
"Όρνις γαρ ως τις εκ χερών αφαντG εί,
Πήδημ' ές άδου πικρόν ορμήσασα μοι.

Ver. 817, δε, Utrum grandior autem fit, an tristior mortis Hippolyti descriptio, in quæstionem jure vocari poffit.

Ενθέν τις ηχώ χθόνι, ως φωνή Διός,
Βαρύς βρόμον μεθήκε, φρικώδη κλύειν
Ορθόν τε κράτ' έτησεν, ώς τ' είς έρανόν
“Ιπποι, παρ' ημίν δ' ήν φόβο νεανικός,
Πόθεν πότ' έτη φθόγVG. είς δ' αλιβρεθος
Ακτας αποβλέψαντες, τερον έιδομεν
Κύμ' έρανώ στηριζον, ώς' αφηρέθη
Σκείρων. ακτας όμμα τιμον εισoράν
"Έκρυπlε δ' '

Ιμόν, και πέτραν 'Ασκληπιά.
Κάπειτ' ανοιδησάν τε και πέριξ αφρον
Πολύν καχλαζον ποντίω φυσήματι
Χωρει προς ακτας, και τέθριππG- ήν όχθ.
Αυτώ δε συν κλύδωνι, και τρικυμία,
Κύμ’ εξέθηκε ταυρον, αγριον τέρας,
Ο πάσα μεν χθων φθέγμαΐG. πληρεμένη,
Φρικώδες αντεφθέγετ'. εισορώσι δε
Κρείσσον θέαμα δερμάτων εφαίνετο.
Εους δέ πωλοις δεινός εμπίπτει φόβο.

Και

Και δεσπότης μέν ιππικοίς εν ήθεσι
Πολύς ξυνοικών, ήρπασ' ηνίας χερούν :
“Ελκει δε, κώπην ώςε ναυβάτης ανήρ,
Ιμάσιν είς τόπιθεν αρτήσας δέμας.
Α’ ένδακουσαι τόμια πυριγενή γναθοις,
Βία φέρουσιν, έτε ναυκλήρου χέρος,
Ούθ' ιπποδέσμων, ότε κολλητών όχων
Μετας ρέφεσαι. κει μεν εις τα μαλθακα
Γαίας έχων οίακας ιθύνοι δρόμον,
Προφαίνετ' εις τέμπροσθεν, ώς' ανατρέφειν,
ΤαυρG», φόβω τέτρωρον εκμαίνων όχoν.
Ει δ' εις πέτρας φέρoιντο, μαργώσαι φένας,
Σιγή πελάζων, αντυγι ξυνείπετο,
Εις τεθ', έως έσφαλε, κανεχαίτισεν,
Αψίδα πέτρω προσβαλών οχήματος,
Σύμφυρτα δ' ήν άπανία" σύριγγές τ’ άνω
Τροχών 'επεπήδων, αξόνων τ' ενήλατα.
Αυτός δ' ο τλήμων ηνίαισιν εμπλακείς,
Δεσμόν δυσεξήνυτον έλκεται δεθείς,
Σποδεμενο μεν προς πέτρας φίλον καρα,
Θραύων δε σάρκας, δεινά δ' εξαυδών κλύειν,
Στητ', ώ φάτναισι ταϊς έμαϊς τετραμμέναι,
Μη μ' εξαλείψητ'. ώ πατρός τάλαιν' αρά.
Τις άνδράρισον βέλεται σώσαι παρών και
Πολλοί δε βεληθέντες, υφέρω ποδι
'Ελλειπόμεσθα. α' μεν εκ δεσμών λυθείς
Τμητών ιμάντων, ο κάτοιδ' ότω τρόπω,
Πίπτει, βραχύν αν βίοτον έμπνέων έτι.

Ver. 1201, &c.

In descriptionibus autem patheticis illa merito numeranda est, qua ancilla ea narrat quæ domi egerit domina sua Alcestis, pro marito jam jamque mortem oppetitura : quæ quidem ad affectus excitandos aptiffima funt: crescit enim per gradationem quandam suavissimam descriptio, et quasi improviso movet misericordiam: adest fatalis dieslavat se Alcestis aqua fluviali ;— splendidam induit vestem ;—ad aras deos precatur ;-eafdem frontibus myrteis coronat ;-ingreditur thalamum ; in lacrymas effunditur ;-lectum osculatur ;suis valedicit ;—ad mortem se accingit. Quam pulchra funt ista,

Και πολλα θάλαμον έξιοσέπεςράφη
Καρριψεν αυτήν αυθις 'ες κοίτην πάλν:
Παιδες δε πέπλων μηρG» εξηρτημένοι,
"Έκλαιον, ή δε λαμβανεσ' έν αγκάλαις,
'Ησαάζετάλλοτ' άλλον, ως αναμενη
Πάντες δ' έκλαιον οικέται κατα σεγας,
Δέσποιναν οικτέροντες : η δε δεξιάν
Πρότειν' εκάσω

Ver. 135.

Ipsa vero Alcestis cum Admeto, viro fuo, et liberis mox in scenam prodeunt; quod tamen noluerim factum ; poft admirabilem enim istam descriptionem, colloquium illud in quo mulier virum præcipue obtestatur, ne ab eo secundæ nuptiæ contraherentur, crediderim auditoribus tædium potius

creaville

creavisse, quam voluptatem ; quod mihi certe evenit legenti.

. Quin et miserabiliter vicem tum filii, tum suam, plorat Andromache in istis :

τί καίνεις μ' και αντι τ8 και ποίαν πόλιν Πρέδωκα και τίνα σών έκτανον παίδων εγώ; Ποίον δ' έσβησα δώμ'; εκοιμήθην βία Συν δεσπόταισι' κατ' εμ', 8 'κείνον κτένεις, Toν αιτιον τώνδ' · αλλα την αρχήν αφείς, Προς την τελευτην υπεραν σαν φέρη: Ομοι κακών των δ' · ώ τάλαιν' έμή σατρις : “Ως δεινά πάχωτί δε με και τέκεϊν έχρήν; "Αχ9Gτ' επ' άχθει τώνδε προσθέσθαι διπλών και 'Ατάρ τι ταυτοδύρομαι, τα δ' εν σοσιν Ουκ 'εξικμάζω, και λογιζομαι κακά; “Ητις σφαγάς μεν ΈκτορG- τροχηλάτες Kατείδον, οικτρώς τ' "Ιλιον συρέμενον και [Και σαΐδ' αποβληθείντα Περγάμων άκρων] Αυτή δε δέλη ναύς εφ' 'Αργείων 26ην, Κόμης αποσπαθείσ' εσεί δ' αφικόμην Φθίαν, φονεύσί 9' ΈκτορG- νυμφεύομαι. Τί δήτ' εμοιζήν ήδύς προς το χρή βλέπεις και Προς τας παρέσας, και παρελθέσας τύχας και Είς σαιζ όδ' ήν μοι λοιπός, οφθαλμός βία: Τετον κτενείς μελλεσιν, οίς δοκει τάδε, Ου δήτα τιμά γ' είνεκαθλία βία. Εν τώδε μεν γαρ 'ελπίς, ει σωθήσεται, 'Έμοί δ' όνειδ6 μή θανείν υπέρ τέκνο.

« السابقةمتابعة »