صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Της ορθοβούλα Θέμιδα αιπυμήτα πάι,
Ακοντά σ' άκων δυσλύτοις χαλκεύμασι
Προσπασσαλεύσω τωναπανθρώπω πάγω,
Ιν' ούτε φωνήν, ούτε τα μορφήν βροτών
Οψει, ταθευτος δ' ηλίο φοίβη φλογί
Χροιάς αμείψεις άνθος.

L.
19.

Vinc. Prom. ατερπή τήνδε φρερήσεις πέτραν, Ορθοφάδην, άυπνος, ου καμπίων γόνυ 3Ι

L. 31.

Quanto autem verborum impetu describit poeta Typhona in eadem fabula?

πάσιν ός αντέςη θεοίς,
Σμερδναΐσι δ' γαμφηλαίσι συρίζων φόνον.
Εξ όμμάτων δ' ήςραπλε γοργωπόν σέλας,
Ως την Δίος τυραννιδ' εκπέρσων βία.
Αλλ' ήλθεν αυτώ Ζηνός άγρυπνον βέλος
Καταιβάτης κεραυνός εκπνέων φλόγα,
Ος αυτόν εξέπληξετων υψηγόρων
Κομπασμάτων

[ocr errors]

L. 354:

Quam terribilia quæ fequuntur paulo post de Ætna monte,

Κορυφαϊς δ' εν' ακραις ημεν μυδροκτυπρει

See L. 365, &c. Ηφαίς, ευθεν εκραγήσονται ποτε Πολαμοι πυρος, δάπτονίες αγρίαις γνάθοις Της καλλικάρπε Σικελίας λευρας γύας

Quam

Quam grandem in eadem fabula poeta Atlantis imaginem exhibet,

και αιέν υπέροχον σθένο.
Κραταιον ουράνιόν τε πόλον
Nώτοις υποβαςάζει, βοά δε πόντια κλύδων
Ξυμπιτνών, γένει βυθός,
Κελαινός δ' αιδος υποβρέμει μυχος
Γάς, παγαί θ' αγνοβρύτων ποταμών
Στένουσιν άλγG- οικτρόν.

Ver. 428, &c.

Quam fublimi postea modo, Promethei minas
Mercurii a Jove miffi contemnentis pervicacem
prorsus animum exprimit?
Προς τάυτ', επ' εμοί ριπτέσθω μεν
Πυρός αμφήκης βότρυχος, αιθής
Δ’ ερεθιζέσθω βροντή, σφακέλω
Τ' αγρίων ανέμων χθονα δ' εκ πυθμενων
Αίταις ρίζαις πνευμα κραδαίνοι,
Κύμα δε πόντο τραχει δοθίω
Συγχώσειεν, των τ' ουρανίων
Ατρων δίοδους, ές τε κελαινόν
Τάρταρονάρδην ρίψειε δέμας
Τόυμόν, ανάγκης σερραϊς δίνεις
Πάντως εμέ γ' ου θανατώσει.

Ver, 1042, &c.

Quam apte ipse mox defcribit imminentem sibi ruinam,

Vol. III.

Η

Kai

Ver. 1079.

Και μήν έργω κ' ουκ έτι μύθω
Χθών σεσαλευται"
Βρυχία δ' ήχω παραμυκάται
Βροντής, έλικες, δ' εκλάμποσι
Στερoπής ζάπυροι, τρόμβοι δε κόνιν
Είλισσουσι σκιρτά δ' ανέμων
Πνεύματα παντων, εις άλληλα
Στάσιν αντίπνουν αποδεικνύμενα
Ξυντετάρακται δ' αιθήρ πόντω.

In tragedia aatem quæ Septem ad Thebas nominatur, quam Aristophanes adeo Marte plenam esse dicit, ut nemo illam viderit quin esset belli amantissimus, plurimæ sublimes occurrunt imagines, five, ut Longinus inquit, φαντασίαι ηρωϊκωταται και hujufmodi funt illa nuntii de juramento quo obligarunt se septem duces aut Thebas expugnaturos, aut illic morituros, quæ exempli etiam gratia protulit Longinus, Ανδρες γαρ επτα θούριοι λοχαγέται Ταυροσφαγoύντες ές μελάνδετον σάκος, Και θιγγάνοντες χερσί ταυρέια φόνο, Αρην, Ενυω, και φιλαίματον φόβον Ορκωμότησαν Et fequentia ejusdem nuncii de iisdem, Σιδηρόφρων γαρ θυμός ανδρεια φλέγων Eπνει, λεόντων ως άρης δεδορκότων.

Ver. 52. &c.

Quæ

Quæ mox autem a nuntio isto de septem fingulis ducibus narrantur, omnem laudem fuperant ; quam terribilis illa Tydei imago, Τυδείς δε μαργών, και μάχης λελιμμένος, Μεσημβρινάις κλαγγάισιν ως δράκων βοά

Ver. 386.

Et poftea,

Ver. 390.

Τοιαύτ' αυτών, τρεις κατασκίας λόφος
Σείει, κράνες χαίτωμ', υπ' ασπίδα δε τώ
Χαλκήλατοι κλάζωσι κώδωνες φόβον:
Εχει δ' υπέρφρον σήμ επ' ασπίδα τότε
Φλέγονθ' υπ' άςροις ουρανόν τετυγμένον:
Λαμπρα δε πανσέλην, εν μέσω σάκει,
Πρέσβιςον άρρων, νυκτός οφθαλμός, πρέπει.
Τοιαύτ αλύαν ταις υπερκόμποις σαγάις,
Βοά παρ όχθαις ποταμίαις μάχης έρών
ΙππG- χαλινών δ' ώς κατασθμαίνων, μένει,
Οφις βοήν σάλπιγγG- ορμαίνει μένων.
Altum

præterea sonant illa poetæ de Capaneo
Γίγας οδ' άλλG- του πάρG- λελεγμένα
Μείζων, ο κόμπ ' ου κατάνθρωπον φρονι -
Τας δ' άςραπάς τε και κεραυνίeς βολας
Μεσημβρινόισι θάλπεσι προσειίκασεν
Εχει δε σημα, γυμνόν άνδρα πυρφόρον,
Φλέγει δε λαμπας δια χερών ωπλισμένη
Χρυσόις δε φωνέι γράμμασι, πρήσω πόλιν: Ver. 436,
Grandiora etiam sunt quæ fequuntur de Hippomę.
donte quam ut ea possim præterire :

ΤέταρτG» άλλων,

ξυν βοή παρίσταται,
ΙππωμέδοντG- σχήμα, και μέγας τύπG.
Αλω δει πολλήν (ασπίG- κύκλον λέγω)
Εφριξα δινήσαντG"
Ο σηματουργός δ' ου τις ευτελής άρ ήν,
Οσις τόδ' έργον ώπασε προς ασπίδι,
Τυφών' εντα πυρπνόον δια στόμα
Λιγνύν μελαιναν
Αυτός δ' επηλάλαξεν, ένθεG- δ' άρης
Βακχά προς αλκήν, θυας ως, φόβον βλέπων.

Ver. . Et illud Eteoclis virginum chorum objurgantis, ne lamentis fuis animi civium frangerentur, notatu digniffimum eft; ;

492, &c.

[ocr errors]

Μη νύν εάν θνησκοντας και τετρωμένες Πυθησθε, κωκυτόισιν αρπαλίζετε: Τούτω γαρ Αρης βοσκεται φόβω βροτών Ver. 284. Optime autem terror iste qui virginibus infertur, a poeta repræsentatur ; Ελεδεμνάσ σεδιόλεκτυσός Τ’ έγχρίμστεται βοα σοτάται, βρέμει Δαμαχετε δικαν ύδατου οροκτύπα. Ακούετ' ή ουκ ακού ετ' ασπίδων κτύπον και -- Κτύσον δεδορκα Παταγον τ' ουχ ενός δορός.

Οττοβον

Ver. 83.

Ver. 99.

Ver. 103.

« السابقةمتابعة »