صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

5 ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegans

dulcis amor gyro devocet aerio,
idem me ille Conon caelesti in lumine vidit

e Bereniceo vertice caesariem
fulgentem clare, quam cunctis illa deorum

levia protendens bracchia pollicitast,
qua rex tempestate novo auctus hymenaeo

vastatum finis iverat Assyrios,
dulcia nocturnae portans vestigia rixae

quam de virgineis gesserat exuviis.
15 estne novis nuptis odio Venus ? anne parentum

frustrantur falsis gaudia lacrimulis, ubertim thalami quas intra limina fundunt?

non, ita me divi, vera gemunt, iuerint.
id mea me multis docuit regina querellis
20 invisente novo proelia torya viro.
at tu non orbum luxti deserta cubile,

sed fratris cari flebile discidium?
quam penitus maestas exedit cura medullas !

ut tibi tum toto pectore sollicitae
25 sensibus ereptis mens excidit! at te ego certe

cognoram a parva virgine magnanimam. anne bonum oblita es facinus quo regium adepta's

coniugium, quo non fortius ausit alis? sed tum maesta virum mittens quae verba locuta's! 30 Iuppiter, ut tristi lumina saepe manu!

quis te mutavit tantus deus? an quod amantes

non longe a caro corpore abesse volunt? atque ibi me cunctis pro dulci coniuge divis

non sine taurino sanguine pollicita's, si reditum tetulisset. is haut in tempore longo

captam Asiam Aegypti finibus addiderat. quis ego pro factis caelesti reddita coetu

pristina vota novo munere dissoluo. invita, o regina, tuo de vertice cessi,

invita : adiuro teque tuumque caput, digna ferat quod siquis inaniter adiurarit:

sed qui se ferro postulet esse parem ? ille quoque eversus mons est quem maximum in

orbe progenies Thiae clara supervehitur, cum Medi peperere novum mare cumque iuventus

per mediuin classi barbara navit Athon. quid facient crines, cum ferro talia cedant?

Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat, et qui principio sub terra quaerere venas

institit ac ferri frangere duritiem ! abiunctae paullo ante comae mea fata sorores

lugebant, cum se Memnonis Aethiopis unigena inpellens nictantibus aera pennis

obtulit Arsinoes Locridos ales equus, isque per aetherias me tollens avolat umbras

et Veneris casto collocat in gremio. ipsa suum Zephyritis eo famulum legarat, Catull. ed. IIII.

Graia Canopiis incola litoribus.
ardui ibi vario ne solum in lumine caeli

ex Ariadneis aurea temporibus
fixa corona foret, sed nos quoque fulgeremus

devotae flavi verticis exuviae,
uvidulam a fletu cedentem ad templa deum me

sidus in antiquis diva novum posuit :
65 virginis et saevi contingens namque leonis

lumina, Callisto iuncta Lycaoniae,
vertor in occasum, tardum dux ante Booten,

qui vix sero alto mergitur Oceano. sed quamquam me nocte premunt vestigia divum, 70 lux autem canae Tethyi restituit: pace tua fari hic liceat, Rhamnusia virgo :

namque ego non ullo vera timore tegam, nec si me infestis discerpent sidera dictis,

condita quin veri pectoris evoluam; 75 non his tam laetor rebus, quam me afore semper,

afore me a dominae vertice discrucior, quicum ego, dum virgo quondam fuit f omnibus

expers, unguenti Syrii milia multa bibi. nunc, vos optato quom iunxit lumine taeda, 80 non prius unanimis corpora coniugibus tradite nudantes reiecta veste papillas,

quam iucunda mihi munera libet onyx, vester onyx, casto petitis quae iura cubili.

sed quae se in puro dedit adulterio, illius ah mala dona levis bibat inrita pulvis :

namque ego ab indignis praemia nulla peto. sed inagis, o nuptae, semper concordia vostras,

semper amor sedes incolat adsiduus. tu vero, regina, tuens cum sidera divam

placabis festis luminibus Venerem, anguinis expertem non siris èsse tuam me,

sed potius largis adfice muneribus. sidera corruerint utinam! coma regia fiam :

proximus hydrochoi fulgeret Oarion.

LXVII.

O dulci iucunda viro, iucunda parenti,

salve, teque bona Iuppiter auctet ope, ianua, quam Balbo dicunt servisse benigne

olim, cum sedes ipse senex tenuit, quamque ferunt rursus voto servisse maligno,

postquam es porrecto facta marita sene, dic agedum nobis, quare mutata feraris

in dominum veterem deseruisse fidem. ‘non, ita Caecilio placeam, cui tradita nunc sum,

culpa mea est, quamquam dicitur esse mea, nec peccatum a me quisquam pote dicere quicquam :

--

verum istud populi fabula, Quinte, facit, qui, quacumque aliquid reperitur non bene factum

ad me omnes clamant ‘ianua, culpa tuast.”. 15 non istuc satis est uno te dicere verbo,

sed facere ut quivis sentiat et videat. ‘qui possum? nemo quaerit nec scire laborat. .

nos volumus: nobis dicere ne dubita. ‘primum igitur, virgo quod fertur tradita nobis,

falsum est. non qui illam vir prior attigerit, languidior tenera cui pendens sicula beta

numquam se mediam sustulit ad tunicam : sed pater illius gnati violasse cubile

dicitur et miseram conscelerasse domum, 25 sive quod inpia mens caeco flagrabat amore,

seu quod iners sterili semine natus erat et quaerendus is unde foret nervosius illud

quod posset zonam solvere virgineam.'

egregium narras mira pietate parentem, 30 qui ipse sui gnati minxerit in gremium. ‘atqui non solum hoc se dicit cognitum habere

Brixia | Chineae supposita speculae, flavus quam molli praecurrit flumine Mella,

Brixia Veronae mater amata meae, 35 sed de Postumio et Corneli narrat amore,

cum quibus illa malum fecit adulterium. dixerit hic aliquis 'qui tu isthaec, ianua, nosti,

cui numquam domini limine abesse licet,

« السابقةمتابعة »