صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

the mysteries. But the words of Apuleius in referring to the last stage of initiation are remarkably in point. “I rushed forward,” says that writer, "amidst surrounding elements” (typifying the wreck of nature), and beheld a SUN SHINING WITH The splendor of day amidst the depths of midnight." "They (the candidates) saw celestial beauty," says Plato, “in all the dazzling radiance of perfection.” These descriptions, compared with another by Timarchus in Plutarch, would lead us to imagine that a grand orrery or solar system was displayed, accompanied with a profusion of radiance, and the most resplendent machinery; for the latter speaks of starry globes revolving to the sound of celestial symphonies and supernatural accents. I have before said, that the Rabbis affirm, that their tabernacle contained the Urim and Thummim, and the Sephyroth. The first are supposed to represent the zodiacal signs divided into two hemispheres; the last a mystic astronomical system or orrery, of which the kingdom' is the centre. The word Sephyroch means lights; the Urim and Thummim, something burning and resplendent.

Thus considered, my inference as to the Central room seems nearly completed, perhaps as nearly as any analogy can be trusted.

SOPHOCLIS Vulgatæ quædam Lectiones defenduntur. atque expli

cantur.

Quoad versus 147 et seqq. Sophoclis Electræ, égo quidem penitus improbo G. B-ii nimis audaciter fictas lectiones, tueorque communem lectionem bis quæ sequuntur argumentis. Plura depromere ex hac scena necesse erit, quibus depromtis vel leviter inspicienti erit manifestum, quoad bæc loca et sibi consentaneum nec difficilem intellectu esse Sophoclem. Scena nobis inducit Chorum ex Argivis Virginibus constitutum quæ cum Electra colloquuntur. Vid. Class. Journ. No. Liv, 339. Chorus.

Chorus. αλλ' ού του τόν γ εξ Αίδα At patrem a Tartari Aamine, παγκοίνου λίμνας πατέράν- omnibus communi, nec ploratu στάσεις, ούτε γόοις ούτε λιταίς. nec precibus inter vivos restiαλλ' από των μετρίων επ' αμήχανον tues. Porro a mediocri ad

[ocr errors]

CV

άλγος αεί στενάχουσα διόλλυσαι. vehementem evadis tristitiam εν οις ανάλυσις έστιν ου

semperque ingemiscens teipδεμία κακών,

sam pessumdas. Cur mihi inτί μοι των δυσφόρων εφίει ; toleranda projicis mala e quibus

nulla est liberatio ?

λος"

Electra,

Electra., νήπιος όστις των οικτρώς

Infantula! quecunque, parenοίχομένων γονέων επιλάθεται-- tibus misere peremptis eorum αλλ' εμέ γ α στoνόεσσάραρε obliviscitur ! At Avis illa ge

! φρένας,

mebunda mentem mihi abri. & *Ιτυν αιέν "Ιτυν όλοφύρεται, puit, quæ Itun, semper Itun όρνις ατυζομένα: Διός άγγε- lamentatur-Avis territa Nun

cia certe Jovis! Ego quidem ιω παντλάμων Νιόβα, σε δ' έγωγε te, O Niobe miserrima, Deam

, , νέμω θεόν,

teneo quæ marmoreo in sepulάτ' εν τάφω πετραία chro semper ploras! αιεί δακρύεις. Chorus.

Chorus. ούτοι σοι μούνα, τέκνον,

Haud tibi soli mortalium eve άχος εφάνη βροτών, nit calamitas

; qua sorte num προς ότι συ των ένδον ει περισσα, tu præ iis qui sunt in ædibus, οίς ομόθεν εί, και γονά ξύναιμος, abundas quibuscum versaris, οία Χρυσόθεμις

esque sanguine consors; tali faζώει και 'Ιφιάνασσα,

to vivit Chrysothemis et lphiκρυπτά τ' αχέων έν ήβα, anassa, atque felix ille qui teόλβιος ον α κλεινα

nera in ætate tutus ab his laγά ποτέ Μυκηναίων tebat molestiis,quem clara δέξεται ευπατρίδαν Διός εύφρονι Mycenarurn terra aliquando reβήματι μoλόντα τώνδε γάν 'Ορέσ- cipiet, illum qui divino letoque

, gressu hos ad fines advenit, nobili natum Patre Orestam !

ταν.

2

Fingit conjectative G. B-us, ut infra videre est,

αλλά μ' άγει στόνα αίσα παρά φρένας,

"Ιτυν αινόν Ίτυν όλοφύρεται,

όρνις άτάζομεν, είδεος άγγελοςHorum admirabilium versionem ad literam factam dabimus“ Sed Parca mihi gemitu (suo) sensus rapit, quæ Itun miserum Itun lamentatur, avis veluti lugemus, veris nuncia!!"

Præbent nobis Msti omnes, quos autem G, B., ut aliquando videatur, pro nihilo estimat,

αλλ' εμέ γ α σότονεσσάραρε φρένας VOL, XXIX. CO. J1. NO. LVII G

& Ιτυν αιέν "Ιτυν ολοφόρεται,

όρνις ατυζομένα: Διός άγγελος. Inprimis, ait G. B.“ ápage in linguam et metrum peccat”

En versum qui Strophicus est ei ad quem adhæsit G. B. Loquitur Electra

οίδα τε και ξυνιέμι τάδ' ού τί με,-V. 181.

TE
cui suum subjicimus Antistrophicum

αλλ' εμέ ά στονόεσσάραρε ΦρέναςHic nil nisi quod aptum et suave sit vidimus. Notemus quod et Strophæ et Antistrophæ versus 4, 5, 10, 11, 12, 13. puri sunt dactylici.- Ego quidem non audio in to “ åpape, cum G. B. Amphibrachuv, sed re vera, prout metrum postulat, anapæstum. Illud pe ante oge, procul dubio, commune est :

litera vel sola vel cum muta conjuncta eadem in syllaba coiens communem reddit antecedentem vocalem; teste Homero, qui Sophocli quasi deus est. Primo, quoad quantitatis communitatem Toû literæ, habemus hoccine notissimum.-Iliad. E. 'Αρες, 'Αρες, βρoτoλoιγέ, μιαιφόνε, κ. τ. λ. Deinde de litera

Р cum muta conjuncta,

έως δ.ταύθ' ώρμαινε κατά φρένα και κατά θυμόν.

αλλ' όγε μερμήριζε κατά φρένα και κατά θυμόν. Inde plena auctoritate communique regula vocalis natura brevis ante op consonantes producitur.-Hoc autem canone fit ápape anapæstum.-Ergo recte se habet vulgata loci hujus lectio. åpage, ait G. B., non alibi extat in sensu toll placuit.”—Neque in hoc loco; at salvum nihilo minus esse potest vocabulum. Attamen, ponamus insincerum esse illud åpage. Exulet igitur, ejusque vice fungatur παρά φρένας. At quid de illis αλλ' εμέ γ à TovbEGO'.Nullus extat accusator, nec ipse G. B.-Aptumne epitheton est tovberra Philomelæ? Nemo recusat-Quid autem de manuscriptis? Adclamant omnes, atque huic vulgatæ lectioni favent.-Socientur deinde voces aar' fué y' á otovósOO' cum conjectura Brana “ragà opévas"

αλλ' εμέ γα στονόεσσα παρά φρένας. At cum sequentibus conjuncta hæc lectio sensu prorsus laborat. Nihilominus voces illæ iué y dorovócora per se ipsas innocuæ, imo et optimæ quoad sensum esse videntur, fautoresque habent eruditos codicesque omnes; sed male concordant cum să "nagà opévas."-Nempe quia posteriora hæc non sunt a Sophocle, at potius merum G. B-i figmentum.--"De literis mutatis nihil est quod dicam," ait G. B.; et sibi consen

" ” taneus adjicere poterat, “neque est quod curem de manuscriptis.” Pereant, ait ille, arx'éné g' d Otovóero', et nova apten

9

[ocr errors]
[ocr errors]

tur vocabula ad illud "papà opévas." -Nimirum vir doctus postquam hanc meliorem, ut sibi videbatur, invenerat lectionem, sibi conscius erat, tū “ ágape" avulso, sensum a se, quoad cætera, esse fædatum, inde in Sophocleani versus effigiem refingere conatur hæc “disjecta membra Poëtæ :"

αλλά μ' άγει στόνα αίσα παρά φρένας. Sed quid de τα «αλλά μ',” anne differt de τω αλλ' εμέ ? Prorsus nibil-responderet vel infimo ordine puerulus. Qua porro de causa hanc veram vulgatamque lectionem de loco deturbat B-us? Nempe ad sensum refarciendum quem manu audacissima corruperat. Nunc de ayer quid dicendum ? Habentne manuscriptit ne unus quidem.' Deerat autem nescio quid ad barathrum implendum, ingeritque illud miserum ável. Eodem modo Aios ãyyedov expellit, et illico corruit, quoad sensum, et metrum fortasse, totius versus compages! Sciverat hoc catus homo, versus namque debetur dactylicus: et dactylicum re vera prestant manuscripti omnes. At miratur G. B. “ quid sibi velit • Aids ägyeros nemo hominum satis bene definire potest."

? Atque ita mehercule quia G. B. et alii, ut opinor, admodum pauci, phrasis cujuspiam minus intelligunt sententiam, more bodierno decretum est ut exul fiat et ipse Zeus! Ad rem redeamus. Elidere visum est B-o vocem Aiòs, et substituere eideos.—Hoc autem facto, et copia data aliis vulgatæ lectionis vocibus ut sua sede fruantar, tale quid nobis exoritur Ménes,

όρνις ατυζομένα, είδεος "Αγγελος-!! Sane mihi videtur idem accidere iis qui improba manu antiquorum scripta deturbant, atque illis qui veritatem minus colunt; his enim qui unum duntaxat mendacium edixerint, necesse est ut amplius mille acciantur in clientelam !!

Simili modo, qui nullo jure, nulla manuscriptorum auctoritate freti, vel tantillum rodunt ex Antiquorum scriptis, adeo sensum metrumve lacerant, ut omnibus pateat injuria. Hancque iterum atque iterum fieri injuriam videmus, usque dum ipse auctor lotus evanuerit; deinde in vicem ejus Imagiunculam quandam in pompa

ducunt. Hæc omnia evenire cernimus in G. B-ü aliorumque ipsi similium παμφώνα Εργαστηρίω. Scilicet trahitur ad supplicium α όρνις ατυζομένα, extunditur autem in όρνις är asojev, literis et sono (confiteor) alteri quam simillimum! sed Sophoclis sententiæ alienissimum. Ego quidem tueor communem lectionem, primo quod optime manuscripti eam exhibent, deinde quod omnes, justo titulo viri eruditissimi huc usque eam adprobaverunt.--Mihi stat lectio communis. Namque inesse loco, de quo agitur, videmus stylum bene Græcum, et Sophocle dignum ; videmus quoque orationem personis aptam, contextui consentaneam, intellectuque facilem. B-næ autem

.

[ocr errors]

mentem.

lectioni desunt tituli quibus ullo modo hic vir eruditus eam adprobare possit.-Communem lectionem åpape nihil in metrum offendisse demonstravimus, neque opus est, prout G. B. opinatur, ut ägape pro “placuit” intelligamus; sed ab aipw aufero, arripio, sustollo :-ergo åpape opévas est, abstulit vel arripuit

Græcia lusciniis est regio notissima, quibus de avibus apud poëtas frequentissimam invenimus mentionem. Mihique res certa videtur luscinia aliarumque avium cantus in prima hujus dramatis scena fuisse imitatos. Repræsentabatur quoque Electra, quasi exierit ædibus paternis ; pro foribus autem et sub dio hos questus effundebat:

αλλ' ου μεν δή λήξω θρήνων,

στυγερών τε γόων ές τ' αν λεύσσω παμφεγγείς άστρων

ριπάς, λεύσσω δε τόδ' ήμαρ μη ου·-τεχνολέτειρ' ώς αηδων, επικωκύσω, των δε πατρώων

,

προ θυρών ήχω πάσι προφωνείν. Siquis animum intendat veros ad affectus sententiasque quibus induere personam, hancce Electram, voluit Poëta, ne vocabulum quidem e communi lectione amovebit. Insanit illa quodam modo lugendo. Quam pulchre autem depingit Tragædus noster hunc animi illius affectum, evocatque sibi in auxilium amplissimas orationis Græcæ imagines! Versibus in choricis, de quibus nunc agitur, atque in mentione de luscinia et de Niobe facta, respicit Electra et in suas fortunas et pristinam gentis mythologiam.-Ut diximus supra, o tovbeoo est epitheton lusci

στoνόεσσα niæ notissimum; hocque dato, veteres respiciebant ad cantum hujus avis, modulationemque subinde murmurantem, ut quæ memor esset, revocaretque Philomelæ lugubre fatum. Quo teste igitur, quove jure, adimere velit G. B. hoc epitheton, et refingere novam suam ineptissimamque lectionem otóvw aioa? Pro “alèy "Iruv," nobis largitur "aivor " ITuy," balbutitque nescio quid de αινόγαμος, αινολάμπης, αινομόρος, αινό-Παρις. Ηorum autem illustrium claudat agmen et ipse aivó-B-os!

Quid enim fecit illud innocuum aiby ? annon verissime dici potest de ave illa de qua et ipse Aristoteles scribit, 'H dè åndcov άδει μεν συνεχώς ημέρας και νύκτας δεκαπέντε ? Detur nihilominus B-io ut aivoy " ITUy diei possit de miserulo cujus membra

Post voces per ou, ellipsis est antw ogów: TEXvOréteig respicit ad Philomelam priusquam in lusciniam transformata erat; namque, sorore socia; Itun puerulum jugulavit.-Vid. Ovid. Met. lib. vi, 643.

[ocr errors]
« السابقةمتابعة »