صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

γωσιν ή την δι' αφροδισίων ηδονήν καρπώσονται. διά γαρ το μή έχειν άλλο εφ' οίς χαίρουσι, ταύτα ποιούσι. το δε μηδ' έτερον, το μήτε ήδεσθαι μήτε λυπείσθαι, πολλούς λυπηρόν και το δοκείν ή κρατίστη αυτή είναι και κατάστασις. όδε φησί πολλούς άλγεινόν είναι τούτο διά4 την φύσιν γαρ άει πονεί και το ζώον, ώσπερο και οι φυσιολογοι λέγουσιν. [6 γαρ 'Αναξαγόρας έλεγεν αεί πονεϊν το ζώον 7 διά τών]8 αισθήσεων. ταύτα δε ουχ ώς συγκαταθεμένος λέγει, αλλ' ιστορών: επεί ουκ έδόχει 10 αυτοϊς]" αεί εν πόνω είναι το ζώον. και τον Αναξαγόραν αι[τιάται 12 ο θεόφραστος]3 εν 'Ηθικούς, λέγων ότι εξελαύνει ηδονή λύπην, ήν εναντίον, οίον [η]4

από του πινεϊν και την από του διψάν. και η τυχούσα τουτέστι ήτις oύν αν είη ισχυρά ώστε 16 ενίοτε πείναν εξελαύνει και ακοής ηδονή, όταν άσμασιν ή άλλους τισιν ακούσμασιν διαφερόντως χαί

ρωμεν.17

Codex VR. a. desinit in l. iv. pergit vero textus iu Cod. VR. b. titulum ferenti, 'Ασπασίου του φιλοσόφου εις τα 'Ηθικά, insipienti:

Ούτι δώρον καλώς διδόμενον ή Δίος δια Φιλίου χάριν ή Ξενίου. λέγε (sic) δε τον μεγαλοπρεπή περί ταύτα μάλλον δαπανών όσα πολυχρόνια των έργων οίον ναούς

, θεούς, και τέχνων ανασκευάς και άλλα τα τοιαύτα άπερ μόνιμά έστιν

13 4.

VR. b. (locus mutilus :) -τον δε μεγαλόψυχον και ως αληθώς φιλόσοφον λέληθε ταύτα πολύ μάλλον, ως ο Πλάτων φησίν εν τω Θεαιτήτω ή οι εν τη θαλάττη χόεις. αλλ' ουδε περί αυτού λέγει. τίνες oύν αι του μεγαλοψύχου ομιλίαι και λόγοι επειδή ανθρώπων αυτώ (sic) λόγος ουκ έστιν και

Ad l. vii. : Pariss. Romani (V. b. p. 357 b. et VR. b. p. 30 b. ακέφαλος) et Florentini (FI. b. 397 b.) omnes.

'Ασπάσιος ες το ήτα των 'Αριστοτ. 'Ηθικών, Νικομάχου, ού κατ' αρχάς, αλλ' από μέσου, από του ρήτου, του ούτωσι διεξιόντος. ότι μεν

1

2

καρπωσωνται V. 6.

μηδέτερον P. c. 3 αύτη και είναι καταστ. Ρ. c. αύτη, είναι και. Fl. a.

ο + αλγινός είναι ούτος δηλον. την φ. VR. b. αλγεινών είναι πογεί V. b., Fl. a. 5 ωογεί sic P. c.

6 ως 9% P. C. ως solum V. b. 7 αεί ωονείν τω ζώω V. b.

8 Uncis inclusa desunt Cod. P. c. 9 συγκατατιθεμένος Fl. a.

10 ουχ εδιώκει Fl. a. 1. Caret uncis inclusis P. c. 12 Sic F1. a. VR. b. in marg. ίσως αιτιάται» η δε βιβλ. έχει μόνο 4. 13 [ ] Lacunam Cod. P. indicant. 14 1 Lacuna P. c. of Fl. a. et V. b.

15 Textus est Codd. F1. a. et V. b. αποπίγειν est P. C.--VR. b. από πίνειν et in Emarg. από και η άλλη βίβλ. ι6 τότε P. C.

17 χαίρομεν Ρ. c.

α

ούν ακρασία και εγκρατεία εστί μόνον περί άπερ ακολασία και σαΦρόσυνη.

P. a. 120 a.
Ρ. b. 104 b.

VR. b. 37. V. b. 361. Ου γαρ εί τις υπερβάλλουσών αλγηδόνων ηττάται και λυπών θαυμάσιον, αλλά συγγνώμης άξιον, οίον εί τις ώσπερ και παρά τω Θεοδέκτη Φιλοκτήτης και υπό της έχέως πεπαρμένος κρύπτειν βουλόμενος τους περί τον Νεοπτόλεμον, μεχρι μέν τινος ανέχει, ύστερον δε ουχ υπομένων το μέγεθος των άλγηδόνων φάνερος 3 γίνεται. Τον αυτόν δε τρόπον εισήγαγεν αυτόν και Σοφοκλής και Αισχύλος έoικε δε και ο Καρκίνος εισάγειν τον Κέρκόονα ηττόμενον υπό μεγάλων ηδονών. ούτοι μεν ούν ουκ εισί μαλακοί· αλλ' εί τις προς ας οι πολλοί ου δύνανται τας λύπας αντέχειν, αλλ' ηττώνται, ομοίως δε και έχει και εφ' 5 ηδονής α... [ού γαρ είτις]6 ως Θεόφραστος λέγει [γευσάμενος της αμβροσίας και επιθυμεί αυτής, μέμφεσθαι άξιον. [άλλ' εί τις σφοδρώς ηττάται των ηδονών ως οι πολλοί.]9 έoικε δε ο'Αρ. το Ξενοφάντου 1ο συμβάν παράδειγμα τίθεσθαι των υπό ηδονής σφοδρώς ηττηθέντων, και συγγνώμης αξίων. μεχρι μέν γαρ πολλού κατασχων τον γελώτα τελευτών εξεκάγκασεν, όπερ και άλλους συμβαίνει.

P. a. 195 6.
V. b. 365 a.

VR. b. 47. (Comm. Αld. f. 19 b. 50. Fel. 163 b. in tne.) Οίον ως εν τω Φιλοκτήτη τω Σοφοκλέους. ανεπείσθη" μεν γαρ υπό του Οδυσσέως τα ψευδή λέγειν προς τον Φιλοκτήτην, ουκ εμμένει δε, χαίρων και ηδόμενος τώ μή ψεύδεσθαι.

VB. b. 367. Οικεία τα πολιτικό και περί ηδονής και λύπης θεωρία: ενίοις μεν ούν δοκεί μηδεμία ηδονή είναι αγαθόν ής δoξής φασί και 'Αντισθενή γεγο

νέναι.

P. a. 138 a.
V. b. 372. .

V R. b. f. 68. Ως γάρ Σπεύσιππος έλεγε, ου συμβαίνει η φύσις, ήτοι δε λύσιν λέγει την δεϊξιν, ή τω όντι έλυε τον λόγον των φασκόντων μη είναι αγαθόν την ηδονήν. ου μεν γαρ αυτάρκως έλυε λέγων, το ενάντιον κακό αγαθόν. εναντίον δε τη λύπη, κακό όντι, ηδονή. αγαθόν άρα, κακώ γάρ ου μόνον το αγαθόν εναντίον, αλλά και το κακόν. ως τη θρασύτητι ου μόνον ή ανδρεία [εναντίον, αγαθόν ούσα], αλλά και κακόν, η δειλία. διόπερ ως εναντία του λύσαντος αυτά είναι ορθώς θείς, μη μόνον αγαθόν είναι τα κακά εναντίον, αλλά και κακόν, είτα προσέλαβε την ηδονήν μή είναι κακόν, εξ ών ευλόγως συλλογίζεται την ηδονήν αγαθόν είναι. ο δε επί πάσιν είρηκεν. ου γαρ αν φαίη τις είναι την ηδονήν τώ λόγω αυτην συναπτέον 3 εν ώ είληπται. ουκ έστι δε κακόν η ηδονής τούτο γαρ συνεχές και .... αν.. φαίη. το μη κακόν είναι ηδονήν. «ο δε μετά ταύτα λόγος” έoικε λέγεσθαι προς τους μη φάσκοντας τέλος είναι την ηδονήν μηδε το άριστον. διότι είσί τινες ηδοναι φαύλαι, οίον αι των ακολάστων. όσον γαρ επί τούτω τώ λόγω εστί τινα ηδονήν .....και ηγείται .... το8 άριστον και τουτόν τη ευδαιμονία, αλλά προς τους ούτω δεικνύντας ενίστανται:9 τί γαρ κωλύει 10 φαυλών ηδονών ούσων, είναι τινα ηδονήν το άριστον των ανθρωπίνων αγαθών. ώσπερ και επιστήμη τις έστι η αρίστη των όντων, οίον η σοφία. καίτοι πολλών τέχνών 12 φαύλων ούσων, οίον των βαναύσων, φαύλων δε ουχ ως κακών ακουστέον, αλλ' ως ατελών 13 και 14 μηδεμίας σπουδής αξίων. α δε εξής επιφέρει και αυτώ 16 δόξειεν εν αληθεί αποφαινόμενα το μέγιστον και άριστον την ηδονήν. λέγει γαρ ίσως δε 18 και αναγκαίως αιρετώτατον είναι, δηλονότιο την ηδονήν. το δε αιρετώτατόν τι επί τέλει 21 έστι του λόγου, και συνηγορείται 12 το λόγο, πάντων αιρετώτατον 23 είναι την 24 ηδονήν λεγόντων: 25 ει γαρ εκάστης έξεώς εισί τινες ενέργειαι ανεμπόδιστοι, οίον αι των αρίστων όταν έν προηγουμένους και αιρετούς γίνωνται, μηδενός εμποδίζονται. και έστιν η ευδαιμονία ή πάσων των έξεων, τουτέστι των αρετών, ενέργεια ή τινος αυτών ανεμπόδιστος, οίον

1 P. a. et P. b. η.

2 VR. A., F. a. et P. a. et P. b. Φιλοκτήσω. 3

4 di solus V. b. φανερώς F1. b. 5 επι ήδον. P. a.

6 Uncis inclusa om. P. a. et P.b. 7 Lacuna in textu Par.

8 αμβροσίης Ρar.

9 Lac, in Par. Ξενοφάντου Fl. b. ξυνοφάντο Fl. a. VR. b. τα ζυνοφαντώ VR. a.

και ανεπείσθαι Ρ. α.

10

II

26

S

8

* V. 6. sine δε, την λύπη κακων όντι, sic. 2 Uncis inclusa soli V. b. et Fl. b. 3 In Cod. Fl. a. et in P. a. per compendium sic scriptum rv:* + VR. b. in marg. ή δε βιβλ. δοκεί ουδενα έχεϊν έλλειψιν. Nulla desunt in FΊ. b.

τούτω λέγω FI. a. 6 Lacuna in omn. Codd. 7 Lacuna iterum. το sine accentu FI, a.

9 ενίσταται P. a. et P. b. 10 τι και κολύει V. b. λύει, η βιβλ, in marg.

11 Addunt * PP. 12 P. a. -χρων et prima syllaba deficiente. Fl. . et VR. b. αισχρών in textu, notante altero in margine, τεχνών και βιβλ. 13 P. a., VR. b. et FΙ. b. ευτελών.

14 και om. PP. 15 Αddunt τάχα post επιφέρει VR. b., V. b., Fl. a.

τω, VR. b. αντω sine accentu; V. b. αν τώ δόξει εν αληθεί. 17 Om. και PP.

18 Om. δε Ρ, a. et VR. b. 19 αναγκαίον P. a.

20 Om. δηλονότι P. a. et textus VR. b. 2" Sic VR. b. in marg. Textus omn. librorum επιτελεί.

22 συνηγορεί τι Fl. a. et VR. b. Ρ. 8, τε.

16 PP.

T
TW

23 FI. b. sic αίρετω

24 Om. Thy P. a. et textus VR. b.

T

25 Néyox addunt V. b. et Fl. a. et Fl. b.

26 ενέργειας ΕΊ. 8.

της σοφίας. ταυτόν δε τούτω καλή' ηδονή. ενέργεια γαρ αποδέδοται και της κατά φύσιν έξεως, ανεμπόδιστος, φανερόν ώς αν είη τις ηδονή το άριστον και τελειότατον των αγαθών. ει ούτως έτυχε φαύλων ούσων ηδονών.3 έστι δε ώς φησι τα εξής της φράσεως ίσως και αναγκαίον αιμετωτάτης είναι την ηδονήν, είπερ εκάστης έξεως και και τα εξής. διά μέν ούν τούτων δοκεί ταυτόν αποφαίνεσθαι τάγαθόν και την ηδονήν. ου μήν ούτως έχει»αλλά προς τους λέγοντας γένεσιν είναι η φαύλας τινας των αγαθών, ας και δι' αυτό το μη είναι το αγαθόν επιγίνεται και επιχειρεί ενδόξως, ως έναν 8 αυτήν το άριστον λέγειν. επει έν γε τοϊς Νικομαχείοις ένθεν διείλεκται και περί ήδονας 'Αριστοτέλης σαφώς είρηκεν, αυτην 1° μη είναι ταυτόν ' τη ευδαιμονία, αλλά παρακολουθείν ώσπερ τοϊς ακμαίοις την ώραν. σημειωτέον δε του μη είναι τούτ'12 'Αριστοτέλους, αλλΕυδήμου, 813 εν τω

...14 λέγεις περί ηδονής 16 ως ουδέπω περί της 17 αυτής διειλελεγμένου.18 πλην είτε Ευδήμου ταύτά έστιν, είτε 'Αριστοτέλους ενδόξως είρηται.

VR. b. desinit in Comm. 1. vii., omisso octavi libri Commentario, fol. 79. (V. b. 377 a.)

"Η19 ηδονή μάλλον εν ηρεμία. ανδρία έστιν ή εν κινησει. ή γαρ ήστη 19 και αληθεστάτη ηδονή τω ωσαύτως έχοντι και αιεί περί την των καλλίστων 21 θεωρίαν ενεργούντι, ο δε λέγουσι τινες, μεταβολήν πάντων, γλυκύ, περί της πονηρίας και ευμεταβολης 13 φύσει 24 λέγουσι. τοιαύτη δε η φθάρτη.

Cod. FI. a. habet 'Ασπασίου εις το θ των 'Αριστ. 'Ηθικών Νικομαχείων (FI. b. 399 b.)

Incipit: Μετα 25 δε ταύτα δε περί φιλίας: έως τού λανθάνοντας ως έχoυσιν αυτοϊς.

Desinit: το επαρκείς και ου σπουδαστών και περί μεν τούτων, τάδε μοι είρηται : f. 40i a.

22

26

[ocr errors]

'Car, η V. b. et FΙ. b.

2 αποδίδεται PP. 3. Quanquam pravæ sunt voluptates Felic.

4 Addunt &? VR. b., V. b. et Florentini. s Om. xcel Fl. a.

6 τας VR. b.

7 το ταγαθόν ΡΡ. 8 P. b. εν.

9 P. b. ένθα V. 6. εν 10 P. a., Fl. a. et VR. b. αυτών.

μή ταυτόν VR. b., Fl. a. 12 τόνσ’ PP.

13 το Ρ. b., V. b., Fl. a. et Fl, b. 14 Indicant lacunam soli P. b. et Fl. b. 15 λέγειν VR. b., V. b. et FΙ. 6. 16 ηδονάς ή βίβλ. in marg. WR. b.

17 Addit solus Fl. a. 18 διειλεγμένου Ρ. b., V. b. et Flor.

19 Addit V. b. διό και η ηδ. 20 Omissum in Cod. VR. b., nullo spatio relicto ; in

καλλίστην VR. b. in marg. καλλία
12 VR, b. μεταβολήν. V. b. et P. a. μεταβολή.

23 Textus VB. b. ευμεταβόλου. V. b. ευμεταβολίας. 24 VR. b. φύ ή βιβλ. και ίσως γέγραπται φύσεως, αλλά μη, φύσει. 15 FI, a. μετέχει..

26 Ι, b. εαυτοϊς.

marg. isń.

21

Sequitur in Fl. b. f. 370 a., post Commentarium I. if. Aspasio tributum-qui desinit verbis: ti fèY OÙY TOÚTW Peiverces oxúsuna pérov ti. Deinde Michaelis Ephesii Scholia leguntur, in & Ethicor.

NOTICE OF PEINTURES ANTIQUES ET INEDITES

DE VASES GRECS, tirées de diverses collections, avec des explications, par J. V. Millingen. Folio. Rome. Pr. 71. 7s.

ACCORDING to our intention declared in the account of Mr. Millingen's English work, (see Classical Journal, No. Ly. p. 144.), we shall here describe that splendid French volume which the same learned author published at Rome under the title above mentioned; a folio of considerable size, beautifully printed, and illustrated with sixty-three plates. Sixty of these exhibit the paintings found on various Greek, or, as they are often improperly called, Etruscan, vases; and three plates represent the different forms of those vases. All the paintings have bitherto been unedited, with the exception of two, which were so inaccurately copied in former engravings, that their subjects could not be ascertained. Notwithstanding the great variety of designs comprehended in so many plates, and the impossibility of remarking, - within our limits, the very minute details, we shall endeavor to gratify antiquarian and classical readers by indicating, though briefly, the principal subject of each painting.

But we must previously notice the Introduction (occupying thirteen pages), in which Mr. Millingen most ingeviously traces the history of earthen vases. He observes that they were in general use among the Greeks until Alexander's time, when, luxury having been introduced, silver, gold, and even more precious materials superseded clay in the formation of vases. He describes the various purposes, civil and religious, to which the ancients applied their earthen vases : these, originally, were not colored; they were painted black, and subsequently, as the arts improved, were ornamented with figures. That monuments of brass or of marble should have disappeared, wbile vases of so frail

« السابقةمتابعة »