صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Th. p. 201. tacite adoptata, quam si sequimur, non difficile est repertu, cur Attici κακοδαιμονών potius quam κακοδαιμονεϊν dixerint. Verba enim in av et sãy derivata proprie in animi corporisve affectionibus usurpantur." P. 79.

" Laxoo TgóPour nuper Blomf. Æschylo Pers. 773, de suo gratificatus est.” P. 153.

Aléphoge Atticos activa signif. disisse, magno consensu tradunt Ammon. 41. Phrynich. &. II. 35. Lucian. Pseudos. 3. Mæris 127. Zonar. et Moschopulus, quorum testimonia conscripsit doctissimus Barkerus in Critico Diario (Classical Journal) T. 23. p. 93." P. 160.

“ Locos Demosth. et Antiphontis, in quibus Nunnesius guayyeriferia cum accus. rei construi ostendit, non Thomas citat, (ne quis erret cum Britannis Editoribus 4, 370.) sed Steph. Thes., a quo quæ sumsit ille, nolui recudere.” P. 268. But Lobeck is himself mistaken. The words of Nunnesius, which are cited by the editors of the Thes. :“Non Chariclide, ut in libro vulgato Parisiis Thomæ editum est: loci autem, qui ab eo (nempe Thoma) citantur Demosth. et Antiph. :" will not admit any other interpretation than that, which the editors have given, viz. that Nunn. had read those passages in his Ms, copy of Thomas Magister. Because that author as now edited does not contain those passages, it does not necessarily follow that the Ms. of Nunn. was not possessed of them; neither does it necessarily follow that Nunn. intended to cite Steph. Thes., because they are found there. For, if, in opposition to the express words of Nunn., Lobeck has a right to assume that Steph. Thes. was the book intended to be quoted, the editors bave an equal right to assume that Steph. himself took them from a Ms. copy of Thomas. Lobeck has neglected to notice that the passage, which Steph, assigns to Antipho, in truth belongs to Lycurgus c. Leocr. 149., as the editors have remarked in the T'hes.

“ Sic nuper Porson. Adv. 156. Atticum neúuwv Soph. Trach. 791. e Cod. Harl. eruit, quod ap. Plat. constanter nyeuMwy scribitur; sed et hujus manum a librariis corruptam esse, ostendit locus a Longino citatus 32, 110. At enim fallimur; nam Blomf. avias illas nobis evellit, ostenditque Helladium, Mæridem, et Gregorium præcepta sua ex Æliano, Libanio, ceterisque Sophistis, (quos novæ Atthidis auctores esse docet) derivata habuisse, idque, quo majorem nobis, hoc neque antea suspicatis, neque porro credituris, pudorem incutiat, etiam constare inter omnes affirmat ad Æsch. S. c. Th. 61." P. 305.

Arxnuos Diog. L. 2,88. *súcxnuos Is. Porphyr. Char. Her.

[ocr errors]

511. in Cod. Par. Heliod. 2. p. 68. *usyarooxmuos Theophr. C. Pl. 6, 2. quæ pleraque a Lexicogrr. aut omissa, aut in suspicionem adducta, neque in ducta digressione Stephani Britannici 4, 347. comprehensa sunt." P. 383.

Porsono ad Or. p. 26. contradicit etiam Blomf. ad Æsch. S. c. Th. 42. Phryuichi silentium invidiose interpretans :

Nempe is putasse, videtur, formam quadrisyllabicam Tragicos nunquam adhibuisse.' Hæc suspicio tum per se levissima, tum etiam supervacua est, quum neque Porson., neque quisquam alius Phrynichi præcepto in eum finem abusus fuerit, ut Tragicos xuvayérns scripsisse probaret.” P. 430.

“Sed si addidero, id quod ex ante dictis intelligi facillime potest, neque Sturz. recte hanc terminationem nominum propr. veteri Græciæ ignotum statuisse, Lex. Xen. 4, 16. ; neque me Blomfieldio, Μαρικάς, Μαρικάντα, non paribus syllabis, Μαρικών, declinari jubenti ad Pers. 65.” (see Aristarch. Anti-Blomf. 98.] “subscriptorem præstare posse, retro ad Phrynich. revertar, eumque ab Abreschii suspicionibus vindicabo." P. 436. See too Lobeckii Diss. de Substantivis in äs exeuntibus, in Wolfii Anal.

Liter. e, 59.

Auvápens ÉTIO Toripalous, Demosth. Phil. 1, 45. de quibus nuper exposuit Edm. Barker, in Diario Classico , 590." P. 559. See too the said E. H. B. ad Etym. M. 857. Sturz,

“De Jungermanno, ejusdem laudis consorte, commode nos admonent docti Editores Stephani p. 347.” P. 564.

“ Valck. sententiæ Schæferus et docti Lericographi ad Steph. Thes. 346. subscripserunt.” P. 570.

“Rursus alii a perf. secundo bĘú80pxos, cui testis, non ratio deest, hinc o&uồopxeiv derivarunt: Comicus ap. Plut. de Trang: Anim. 8, 11. de quo v. Blomf. ad Æsch. S. c. Th. 34." P. 576.

Scaligero si quis opitulari cupiat, is ejusmodi exempla proferre debet, quale est illud in Epigr. adesp. 511. p. 227. ßpoπόδων βήματα, quod Jacobs. ex eleganti poetarum usu pro αβρών 7008áy dictum esse putabat; sed recte Schneider. Lex. oßpa ποδών scribi jubet. Nihilo melius est *ακρόπους, pro άκρος πους, quod Sclin. citat e Paus. 2, 4. Το άγαλμα ξόανόν έστι: πρόσωπον δε, και χείρες, και ακρόποδές εισι λευκού λίθου, ubi άκροι ποδες leg. esse Barker. in Diario Classico N. 32. p. 376. et Schn. in Nov. Ed. mihi assenserunt. Sic enim Paus, aliis omnibus ll. : 6, 19. Πρόσωπον, και άκρους ποδας, και τας χείρας: 8, 91. Χείρές εισι λίθου και πρόσωπόν τε, καί άκροι πόδες : cf. 2, 11. 7, 23. 8, 25. 9, 4. 'ABgodicita olim vulgatum Ælian. V. H. 12, 24. Corayus non injuste barbarum et ineptuin nominat. 'O áxgóriou

[ocr errors]

ap. Pallad. Comm. in Hippocr. de Fract. 1. p. 285. T. 7. Chart.

p. 210. s. 6. Foës. atque alios artis medicæ auctores non magis quam áxgóxeg, ogbóxwaov, atque similium rerum vocabula, suspicionem recipit. Neque Barkero adjiciam, árpómous, si unquam in Gr. lingua extiterit,' poëtis solis concedendum esse affirmanti, qui quo magis poëtæ sunt, eo longius ab his officinarum inventis refugiunt, suis et propriis uti non detrectantes.” P. 603.

“Cui repugnat of DinoTóReis, Æsch. S. c. Th. 178., ex alieno petitum, neque cum åxporózels, quod Blomf. in subsidium vocat, ulla ex parte comparandum.” P. 607.

“ Alterius curationem præstat Blomf. ad Pers. 160. :-Lex. SGerm. Bägis: Popoxars Bapibay néyel tòy vaútyy. Brunck. corrigit Bapidav. Schæfero ad "Greg. C. 522. unice verum videtur Baplßar. Mirum, cum ipse meminerit vulgaris vaußárns. Certissime corrigo Bagißátar. Lepidus est Bast., qui Bapíßav per metaplasmum dictum esse putat pro Bapißarta.'' Si quid est in hac re lepidum, id totum, quantum est, in Blomfieldio residet, qui si argumenta proferre adigeretur, neque Bastii sententiam refellere, neque suam probare posset. *Bagißas suspicionis absolvit simillimum *νυμφόβας, cui μονόβας, i. e. μονοβάτης, et fortasse etiam μουκηρόβας et κακόβας ex Hesychio adjungi possunt. Nam xiovóbers' plane intestatum est.” P. 610. The editors of the Gr. Thes. p. cccxxv. have quoted Dr. Blomf.'s note with an approbation, which, convinced as they are by the reasoning of Lobeck, and of the Jena-Reviewer of the Persæ, (see Aristarchus Anti-Blomf. 98.,) they must now retract.

A &péuw Abresch. Anim, ad Æsch. 187. Sgáunuce Pers. 247.; a spouéw, ogóunua Eur. Med. 1180. derivat. "Morosior judex, Blomf. ad Pers. 252. et Add. p. 199. Spágenua analogiæ repugnare affirmat, et tum b. 1., tum ap. Herod. Ogóunua reponit.” P. 619. See Aristarchus Anti-Blomf. 99.

“ Schæf., qui ad Dion. p. 201. istius suspicionis adhuc immunis, v. *Houxpabąv Lexicographorum memoriæ commendaverat, nuper sequuti sunt docti Britanni ad Steph. p. 352.:

Δυσθανατάω aut * Δυσθανατόω, quia e δύς et θανατάω s. θανατόω compositum, contra Scaligeri regulam peccat. Verba enim cum eù et oùs composita descendunt ab adjectivis, quæ cum iisdem particulis componuntur, semperque in ew desinunt.' Hic tot taliumque virorum consensus propemodum a spe oppugnationis me deterreret, nisi copia et bonitate causæ confisus in certamen prodirem atque hæc mea oppugnatio non oppugnatio potius, quam defensio esset futura." P. 626. Auo lavatów, Bast.

6

Spec. Nov. Ed. Aristan. 31. Agathias ex offic. Plantin. p. 12. Suid. 1, 277.

“Eodem anno 1817. hæc (de vv. *regling, * &i6ýpns, *Neķuθηρέω, «θηρόλεξις, θηρολέξης,) primum edita sunt, quo Thesauri Britannici Pars 111. in lucem prodiit, qua altero anno post ad nos delata, cognovi eund. locum a doctissimis conditoribus tractatum esse p. 155. partim eod. modo, partim, ut fert natura, paulo aliter.” P. 629.

“ Inter ea vero, quæ ö in a vertunt, usitatissimum est égyedsαφόρος, Ιon. αγγελιοφόρος. Ηujus forme duodecim exempla produxeram, quæ docti Britanni in Thes. suum retulerunt p. 365., additis totidem aliis, quibus ego novum, si liberet, cumulum adjicere possem.

Manet sententia, ab iis, quibus sermo curæ fuit, nunquam aliter dictum fuisse, neque me movet Zonar., ab illis productus, homo sine censu et existimatione, qui si áyye:10pópos scripsit, (quod in tanta utriusque literæ similitudine ambiguum est,) Grammaticorum morem servavit, sæpe proprias et legitimas, sed ex usu amissas, vocabulorum formas resuscitantium.” P. 645. The editors quite agree with Lobeck in thinking that all correct Gr. writers used the form ayyempopos, and they never meant to produce the authority of Zonaras to show the contrary. Their object was simply to notice that, as Zonaras has the other form, Lobeck was not quite correct in saying, “ Nunquam aliter dictum fuisse.

«Uι μελιηγενής, Συριηγενής in poesi, sic 'Ασιαγενής Dio Chrys. Or. i. 86. in soluta oratione dici solet, Asiagenes Latine, ut *Bætigenes, Valck. et Wessel. ad Herod. 567., pro quo Apollinarem metro inservientem Asiagennes dixisse tanto equidem minus admiror, quod Soph. ead. necessitate coactus *beoyevn's dixit. *'Aointiyerris, quod Blomf. Æschylo Pers. 12. tribuit, analogiæ norma revincitur." P. 646. See the New Thes. 2353. b.

Ex hac disputationis meæ parte nonnulla delibarunt Stephani restitutores : Nec Lobeck, nec Bast, illud *opxınpópous, voc. Lexicis ignotum, in æternumque ignorandum, suspectum habuisse miramur: scribe, sensu sic flagitante, *pxıntóuos' Ob eam ipsam causam ópxıntóuous uncis inclusum apposueram, ut ópxinpópous mihi suspectum videri significarem.” P. 656. Dr. Blomf. Gloss. ad Æsch. S. c. Th. 415. cites ópxipógous without any intimation of doubt.

'Arpáxoros in Epinici versibus, Athen. x. 40. 82. reducendum esse dixi Nott. ad Aj. p. 284. quam correctionem postea et Jacobs. adhibuit Anim. in Athen. 236. et Hermann, in

is a

Wolfii Anal. P. 3. p. 73. contra Barker. disputans, meorum forte immemorem." P. 664.

PoElxeiros, quod Barker. in Diario Classico N. 25. p. 171. ex tota Græcia exterminat.” P. 666. See Barker, ad Etym. M. 1062.

« Quum enim in plerisque vv., quæ cum faxw, xpyw, et téxas componuntur, in confinio utriusque vocabuli 7 et į concurrant in oυ confuxurse, "ταλαντούχος, πολιούχος, "κυνούλκος, αμαξούρyos, (instabili illa et erratico accentu,) a consuetudine iinpetratum est, ut ea quoque, quæ aliter se haberent, hunc flexum sequerentur, πολισσούχος, τελεσιουργείν, εντεσιουργός, πανούργος, ταλασιούρyos, quibus veluti ex insitu alieni surculi novus color tractus est. P. 667. Read κυνουλκός, αμαξουργός, ταλασιουργός, and consult Aristarchus Anti-Blomf. 111.

Barker. in Diario Classico N. 28. p. 289., rejecta Porsoni (Præf. ad Hec. p. ix.) sententia xepoßárns ex xepatobárns, ut κυμοδέγμων ex κυματοδέγμων, contractum esse statuit. Nos ab utroque discedimus, neque nominativum componendis vv. aptum, neque genitivum nominum in os contractioni obnoxium esse existimantes.” P.693. But I hold with the editors that κερο mere contraction of the genitive for xepato. The simplest mode of determining the question will be this :-Does Lobeck admit that κερατο in κερατοβάτης is the genitive without contraction ? If so, he will not deny that xepo in xepoßárns is, on the same principle of composition, the gen. with or without contraction; and that admission will be quite sufficient.

Does Lobeck deny that the contr. of xegato into xepo is repugnant to the genius of the Gr. language? If so, let him read the New Gr. Thes. p. 116. n. 2., and be satisfied. The editors may appeal to Lobeck's own words p. 669.:-" Sic *othμορραγείν, (pro στημονητική J. Poll. *στημονoνητική a nominaείνο στημων repetitum annotavit,) χειμοθνής, *σημοθέτης, *αιμοφθόρος Ηesych. *σπερμοφάγος Ιd. s. Φαβοτύπος, atque alia dicuntur, quæ, si longa requiritur syllaba, ö in mutant, aiuntóTns, quod Apollonius Ionibus tribuit; et vero etiam nonnunquam incorrupta forma repetitur, ápatotpoxía Philo de Agric. 198. Ofeguatoróyos, Albert, ad Gloss. N. T. 79. Itaque Eustathio assentiendum est hæc et talia a genitivis imminutis repetenti p. 1895,33. Manifesta hujus abscissionis vestigia apparent tum in Lat. Lapicidina, Limitrophus, Homicidium, Camelasium, tum maxiine in Gr. antiquitatis reliquiis, xenaivepns, guva jarris, 'Athayevns Hesiodo, quod *'Atnauyer's, (ut * Kgntayeris, scribitur ap. Athen., et quæ jam latius diffuxere, *OTAYYOtoios ab J. Poll. relatum, ánextpuorúans, &xpóbetov, Eust. 1150, 60, *xió

« السابقةمتابعة »