صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

When we are satisfied on these points, when we find a history of the origin of the world, of which the particulars, though often supernatural, are after minute examination allowed to be reconcilable with the known attributes of the Deity; when this history is proved by arguments, which the most labored ingenuity has hitherto been unable to invalidate, to have been written by the legislator whose name it bears, our assent seems unavoidable. No other conduct renains for us to pursue, but to ascertain the correctness of the text which is submitted to our notice, and to interpret its meaning in conformity with the laws of criticism invented by the wisdom and confirmed by the experience of profound scholars.

Thus also, when a revelation of more recent date has been once proved to have been communicated to the human species, we are not to proportion our belief of its contents to our antecedent sentiments of probability relative to its mode of promulgation, and to the nature of the doctrines it professes to disclose. We are not to say, though we certainly cannot, after a fair investigation of the arguments in its favor, refuse our assent to its general truth, that we think ourselves at liberty to make a reservation in this belief with regard to particular passages, because they appear to us to affirm what we can never be persuaded the Deity would have ordained, and because we conceive that in executing the same design he would have selected a mode much less complicated and refined, and more level to the apprehension of ordinary understandings.

This conduct and this language are altogether inadmissible in the examination of facts which are to be established by historical testimony, and are indeed, at all times, far removed from that diffidence in our own faculties and that perfect reliance on the divine perfections, so 'congenial with the condition of human frailty.

IN SOPHOCLIS EDIP. COLON.

EMENDATIONES.

Emendationes hæ maximam quidem in partem, jam decennio prope: scriptæ diu meas inter schedas latebant, tempus sese proferendi opportunum expectantes. Quam vero occasionem nemo Divom promittere posset,' eam fortuna en ! obtulit ultro. Fabula etenim hac Sophoclea nuperrime bis edita, meam quoque ipsius symbolam volui conferre in cænam a Reisigio Elmsleioque lautissime instructam. Idque eo libentius feci, quo perspexi melius plurima esse loca duumviris illis vel neglecta penitus vel arte, qua par fuit, non tractata. Neque id mirum cuivis oportet esse videatur in fabula, quæ una inter omnes Sophocleas maxime corrupta multorum ingenia potest exercere, cujusque sanatio, siquid recte curatum velis,' medicis ejusmodi committenda est, quibus, morbo penitus cognito, remedium sit facile inventu, aut, iisdem de remedio desperantibus, peritiorem quibus opperiri hominis fuerit parum sani.

In literis Græcis, quæ quidem ad res scenicàs pertinent, plane is hospes fuerit, qui nescierit fabularum Sophoclearum esse recensiones duas e veteribus Grammaticis profectas ; quarum altera primitus ab Aldo, altera postea fuit a Turnebo typis impressa. Ex his duabus, quoties inter se dissideant, quod sæpè faciunt, toties Aldina scriptura majorem sibi auctoritatem vindicat apud Brunckium, Reisigiun, Elmsleiumque; mihi vero Turnebiana visa est sæpius verba Sophoclis exbibere. In vulgus quidem levis, ut cum Reisigio loquar, fama permeavit de recensione Turnebiana minus vetusta, utpote a Demetrio Triclinio instituta ; cujus in caput immerentis iram omnem Brunckius evomuit. At Grammaticus avóvulos, Triclinio nondum nato ipse mortuus, potuit Anti-Triclinianis dicere, 'me, me, adsum, qui feci, in me convertite tela; feci etenim, ut Sophoclis verba genuina ne sint oblivioni tradita ; nec tamen intercedo, quo minus vapulet Triclinius pugnis maxime ponderosis, qui meas partes, subdititius plane Sosias, agere voluit, interque cantus lusciniæ Sophocleæ oyxãrbas, niore asini, ausus est impudentissime. Τουτονι γούν, παί θύριγγα, παίε, παίε το ξύλω’ Verum, facetiis bujusmodi omissis, ad quas animum meum allexit Reisigius in. Enarrat. ad d. c. 513. suv versu in Brunckium non optime facto, ad recensionem redeo Triclinianam; in qua Demetrius quidem habet aliquam partem, præcipue inter ea, quæ pertinent ad cantus Chori et metra hic illic resarcienda

i nihil vero majus fecit, neque facere potuit. Quo tempore vixerit ille vetustior Grammaticus, se nescire fatetur" Elmsleius, neque ego possum dicere. Id unum scio, eum ante Suidá tempora vixisse. Suidas enim, qui, sæculo P. C. N. circiter undecimo, Scholia in Sophoclem descripsit, semper fere verba Sophoclis ipsa citat, Aldinæ scripturæ congruentia. At collatis inter se lectionibus variis, quas utraque recensio exhibent, liquido patet Aldinam de Pseudo-Tricliniana per lapsus scribarum devenisse. Illud etiam adjungo, quod Pseudo-Triclinianæ

VOL. XXIX. Cl. Jl. NO. LVIII. U

se

lectiones, in pejus mutatæ, ad scribendi rationem vetustiorem ea, quam Aldina scriptura indicat, pertinent, et inde fere omnes videntur derivari. Nempe in Aldina recensione non nisi cursivæ, ut aiunt, scripturæ vestigia se produnt, at in Pseudo-Tricliniana, quadratæ. Fuit igitur ille liber, quem Suidas manibus versavit, recentior altero, qui Triclinii in manus venit. Plerumque tamen neque hanc neque illam recensionem

per cassa nuce emerim, licet ex utrisque inter se comparatis lectio genuina fere semper erui possit.

E decem libris manuscriptis, quorum collationem edidit Elmsleius, quatuor Aldinam, totidemque Pseudo-Triclinianam recensionem exhibent, inter quas medium locum tenent duo illi Par. F.et Ricc. B. Ad Aldinam referri debent Laur. A. Par. A. Ricc. A. et Laur. B., ad Pseudo-Triclinianam vero T. Farn. Par. B. et Vat. Brevitati igitur consulturus non Mss. ipsos, suo quemque nomine, verum recensionem alterutram literis AL. aut PT. indicabo, nisi rationem aliam sana ratio postulare videatur.

Etsi plurima et gravia sunt in fabula Sophoclea, quæ nostras curas enixe petunt, nefas tamen esset insigne fragmentum historicum de re scenica prætermittere, quod primus edidit Thierschius in Act. Philolog. Monacens. i. 3. p. 322-326. e schedis Victorianis, dein Elmsleius de Codice Laurentiano descripsit. Unde Victorius suum apographum hauserit, non liquet. Id ita Thierschius evulgavit.

Τον επί Κολωνώ 'Οιδίπουν επί τετελευτηκότι το πάππο Σοφοκλής ο υλιδούσ' εδίδαξεν, υιός ών 'Αρίστωνος επί άρχοντος 3 Μήκωνας, ός έστι τέταρτος από Καλλίου, εφ' ού φασίν οι πλείους τον Σοφοκλέα τελευτήσαι: Σαφές δε τούτ' έστιν εξ ών 3μεν ο 'Αριστοφάνης εν τοις Βατράχοις επί Καλλίου ανάγει τους και στρατηγούς υπέρ γής, ο δε Φρυνίχος εν Μούσαις, ας συγκαθήκε τοϊς Βατράχοις, φησίν + ου μάκαρ 5 Σοφοκλές δς πολύν χρόνον βιους απέθανεν ευδαίμων ανήρ και δεξιός πολλάς ποιήσας και καλάς τραγωδίας καλώς ° ετελεύτησεν ουδέν υπομείνας κακόν επί δε τω λεγομένω 7 Ιππείω Κολωνώ το δράμα κείται: έστι γαρ και έτερος Κολωνός προς τα Ευρυσακείων, προς ώ οι μισθαρνούντες και προεστήκεισαν" 9 και την παροιμίαν επί τοις καθυστερίζουσι. των καιρών διαδοθήναι, όψ' ήλθες αλλ' εις τον Κολωνόν εσο μνημονεύει το των δυεϊν Κολωνούν Φερεκράτης έν 11 πετάλη δια τούτων,12 ούτος ποτ’ εισήλθετ' εις Κολωνών ωχόμην ου τον 'Αγοραίον αλλά τον των “Ιππέων.

1. Ιta Victor, at Οιδιπόδα Elmsl. 2. Ιta Victor, at Ms, teste Elms, υιιδούς. 3. Μικίωνος νult Thiersch. advocato Diodor. Sic. xiv. 17. at Mixwvos Elmsl. ex Aristoph. Lys. 679. "As Mixwe έγραψ' εφ' ίππων κ.τ.λ. 9. ó pèy legit Elmsl. 4. Manifesto

legendum τους τραγικούς. Εtenim in Ranis ανάγεται Εschylus. Et sic legit Clinton in Fastis Hellenicis inter Addend. p. Vill. niperrime vulgatis. 4. Vice oύ Εlmsl. ούτως. 5. Σοφοκλέης Elmsl. 6. καλώς τ' est Thierschi at Werferi emendatio ετελεύτησ' : mihi vero tautologum Sonant απέθανεν et ετελεύτησε. Scripsit, opinor, Phrynichus Καλώς ετελέτησ', memor Sophoclee sententiae in Fragm. Inc. 58. ως τρισόλβιοι Κείνοι βροτών, οι ταύτα δερχθέντες τέλη Μόλωσ' ες "Αιδου. Fuit enim Sophocles unus των Μυστών: ideoque apud infero8, τα μυστών όργιευτύχησ i8w, ut cum Euripide loquar in Herc. F. 613. 7.' Legi debet εππίω. 8. Προσεστήκεισαν emendat Thiersch. ex Ηarpocrat. V. Κολωνίτας. 9. ώστε και legere vult Thiersch. 10. Excidisse videtur δέ. 11. Ηarpocrat. Ms., olim Burneianus, exhibet Πεταλή" i. e. πεταλήων, unde nihil extrico. 12. Ηarpocr. 1. C. ούτος πόθεν ήκεις ές Κολωνών ή μήν ου τον κ.τ.λ. Recte πόθεν, et vero proxime ήκεις et ή μην : in quibus latent ουκ εις et. Iέμης : latent quoque in εισήλθετ' voces εισήλθες όψ. Εtenim scripsit Pherecrates-A. ούτος πόθεν Εισήλθες όψ'; B. ουκ εις Κολωνών λέμην ; Α. Ου τον 'Αγοραίον" Β. αλλά-Α. πού; B. τον "Ιππιον, Verbi féuny gl. est aut lectio varia wzóuny. Sermo fuit inter herum et servum, qui rationem tardæ profectionis reddit. De voce ovè sæpe depravata monui ad Æschyl. Eumen. 274. et in Addend. Locis ibi citatis adjunge Ed. C. 1536. Θεοί γαρ ευ μεν όψε δ' εισορώσι: Εschin. p. 76. HSt. οψε μεταμανθάνοντες την ελευθερίαν.

His dispositis ad ipsam fabulam accedo. Verum ultra limen pes: Criticus sine offensione procedere nequit. Ita enim se habent vv. 3–8.

τίς τον πλανήτην Οιδίπουν καθ' ημέραν
την νύν σπανιστούς δέξεται δωρήμασι,
σμικρον μεν εξαιτούντα, του σμικρού δ' έτι
μείον φέροντα, και τόδ' εξαρκούν έμοί;
στέργειν γαρ αι πάθαι με χω χρόνος ξυνων

μακράς διδάσκει και το γενναίον τρίτον. Voces χρόνος ξυνων μακρός nemo hominum explicuit; ecquis vero eas potuit explicare ? Hoc primum. Deinde collato PhiIoct. 338. 'Εγω δανάγκη προύμαθον στέργειν κακά, liquet abunde nomen desiderari, quocum στέργειν jungi possit. Illud etiam statuo, quod τρίτον caudam quasi inutilem hic trahit, arti Sophocleæ incongruenter. Quid plura ? Rescribe, quæ Tragicus scripsit,

στέργειν γαρ αι πάθαι τε χω χρόνος ξένην

μακράς διδάσκει και το γενναίον τρίβον. Namque ærumna et longum tempus docent vel genere nobilem æquo animo tolerare semitam vitæ inhospitalem. Nunc demum intelligitur, unde venerit lectio varia hagwn vice guven in PT. Nempe super τρίβον fuit scriptum πόρον. Ηic τρίβον eadem metaphora dicitur, qua éxtgißen Biov in Ed. T. 248. neque non conferri potest Euripideum μουσικών δ' άρα "Ερως διδάσκει, καν άμουσος και το πρίν, cum Sophocleo διδάσκει και το γενναίον : etenim in utroque loco xaù significat e’en Anglice. Manifesto sententiæ tenor postulat mentionem et &évou et tpilou. Fuit enim Edipus et ξένος et πλανήτης. Quod ad syntaxin, διδάσκειν τινα Tl, eam ne pueri quidem ignorant.

6. Reisigius in Enarrat. p. XXVII. per transennam vidit discrimen inter cégelv et pepeo bai Th. Nempe hoc significat auferre jure proprio, illud concessu alterius auferre. Thuringensem latuit plurimis in locis, ubi hodie exstat uso dòy Dépeiv, olim exstitisse por bocopeīv: neque verba prorsus eadem esse pépes et popeñv. Sed de hoc alias.

11. Στησόν με καξίδρυσον ως πυθοίμεθα. Ιta Mss.. omnes. At Brunckius tudúóueta, probante Elmsl., non item Reisigio, qui jure miratur sententiam inconcinnam colloca me, ut percontemur: quasi sede opus sit ad sciscitandum. Gl. est in Ms. Laur. A. μαθησόμεθα : cujus auctor ως pro έπει accepisse videtur Elmsleio. Atqui glossæ scriptor in codice suo legerat oở TEUG OÚMEİd, ubi audiemus. De Attico illo futuro vid. Grammaticos, qui colligere solent exempla, pueris quidem, non Criticis, profutura.

12. μανθάνειν γαρ ήκομεν Ξένοι προς αστών αν ακούσωμεν Tedeiv. Ita AL. at PT. xà"y. At nusquam alibi tres syllabæ per crasin una fiunt. Id perspexit Elmsl. qui ad Ed. T. 749. legit å v do&xouo wuevet nunc in textum intulit. Verum nulla est antithesis inter μανθάνειν et τελεϊν. Debuit &"ντ' ακούσωμεν Teleiv. For we strangers are come to learn, and, what we learn, to do.

14. et sqq. Πάτερ ταλαίπωρΟιδίπους, πύργοι μεν, οι Πόλιν στέγουσιν, ως απ' όμμάτων πρόσω" Χώρος δ' όδ' ορός ως απεικάσαι Bpúwy Aá¢ms éraias é umémov. Ita Ms. Laur. A. At Schol. pro var. lect. ως άνoμμάτω: et Αld. ως σάφ' εικάσαι. Verum PT. Οιδίπου- Ιερός ως απεικάσαι. Εx hisce σάφ' εικάσαι placuit Reisigio. Atqui illud o pertinet ad otéyouoiv: cujus vice até Povos emendat Wakefield, ad Georgic. i. 71. diu ante Doëderlinum in Specim. p. 42. Placuit quoque Musgravio us evouMáty, cui scrupulum injecerat illud #poow. At dum levia VV. DD. persequuntur, prætereunt majora. Nemini etenim suboluit deesse bis verbum, quod vix semel deesse poterat. Eo restituto, plana fiunt omnia. Lege igitur— úpyos uèv, oi Móawy στέφουσ', οίδ' είσ' απ' όμμάτων πράσω Χώρος δ' όδ', (ιερός ως απει

« السابقةمتابعة »