صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

κάσαι,) Βρύων : subaudito εστί. Dicto, οίδ', Antigone digito intendit ad turres, que vise sunt extra scenam, πόλιν στέφουσαι. De pronomine όδε sic posito vid. Schaefer. in Meletem. Crit. p. 84. Quantillo opere oιδ excidere potuerit post oυς, intelligas ex eo, quod o. et 8 sæpe confundi soleant. Quod ad locutionem απ' όμμάτων πρόσω, confer similia dicta πρόσωθεν όμματος in Agam. 948. et αποπρόθεν οφθαλμών in Αrchiloch. Fragm. x.

17. - πυκνόπτεροι δ' Είσω κατ' αυτόν ευστομοϋσ' αηδόνες. Ista είσω κατ' αυτόν pessime tautologa Sophocles quidem scribere non potuit. Poëta dignum esset xat' aúnòv more tibiæ. ELenim non luscinia ipsa, verum tibicen, imitatus lusciniam, melos canebat. Quo modo αηδόνες ευστομεϊν a Sophocle dicuntur κατ' αυλόν, sic et Euripides teste Hesychio V. 'Αηδόνα-τους αυλούς λωτίνας αηδόνας' που έφη. 19-22. Hoc tetrastichon ita pessime ordinatur:

ού κώλα κάμψον τούδ' επ' αξέστου πέτρου

μακραν γαρ ως γέρονται προυστάλης οδόν. ΟΙΔ. κάθιζε νύν με και φύλασσε τον τυφλόν:

ΑΝΤ. χρόνου μεν ούνεκ' ού μαθείν με δεί τόδε. Minime patrem decuit imperiose loqui κάθιζε νύν με, Antigonæ verbis xūra xáujov responsurum. Hoc primum ; deinde ού et τούδε sic posita Grece dici non possunt. Ιd senserunt Valckenaer et Pierson : quorum hic in Notis Mss. penes me voluit θού, ille σύ, quod prestat. Postremo μεν post χρόνου nullam apodosin habet. Versibus transpositis lege

ΟΙΔ. κάθιζε νύν μ' έκεϊφύλασσε τον τυφλόν:
ΑΝΤ. χρόνου μεν ένεκ' ού νύν μαθείν με δεί τόδε:

συ δε κώλα κάμψον τούδ' επ' αξέστου πέτρου

μακράν γαρ ως γέροντα προυστάλης οδόν. Ubi versus ille cæsura carens, convenit puluonibus exhaustis defessi senis ; neque minus venustum est in re tali asyndeton illud, κάθιζε, φύλασσε. Vox εκεί pertinet ad χώρον ιερόν, de quo dudum sciscitabatur Edipus, ad sessionem idoneo. Mox νύν μαθείν legisse videtur Schol. ου δεί με μαθείν τούτο νύν.

23. Ad voces όπου καθέσταμεν ita Elmsl. Recte Brunckius, latet in verbo καθέσταμεν motus significatio. Ita Euripides Or. 1930. "Αραρ' ανάγκης δ' εις ζυγόν καθέσταμεν. Utrobique sententie conveniret εληλύθαμεν. Αtqui motus significatio inesse nequit verbo καθέσταμεν : potuit quidem verbo καθιστάναι. Ειenim ιστάναι significat sistere sensu activo, at στήναι stare, sensu intransitivo, In Oreste illud άραρε satis aperte indicat καθέσταhev a notione motus longissime distare. Certe id, quod tixum est in loco, non propere de loco movetur.

ου

24, 5. Hoc distichon alii aliis personis tribuunt. Omnes perperam. Scripsit Sophocles :

ΑΝΤ. τας γούν 'Αθήνας οίδα:
ΟΙΔ.

τον δε χώρον και
ANT.

πως γάρ; τίς ηύδα τούτον ημιν εν πόρω; Inepte vulgatur Πάς γάρ τις ηύδα τούτον ημιν εμπόρων. Vice τούτον Reiskius conjecit τούτό γ, et sic Ms. Par. F. At τούτο referri debuit ad proximum nomen (xãpov): id vero fieri non potuit, servata lectione vulgata πάς τις ηύδα : que verba manifesto pertinent ad τας Αθήνας οίδα. De phrasi oύ πώς γαρ, quid verbis multis opus est? 'Mox meum illud év hópa scrupulum, querm Scholiaste vox εμπόρων injecit, pulchre amovet. 26–31. Ita hi sex versus pessime sunt scripti;

ΟΙΔ. αλλ' όστις ο τόπος ή μάθω μολούσά ποι;
ΑΝΤ. ναι τέκνον είπερ εστί γ' εξοικήσιμος.
ΑΝΤ. αλλ' έστι μέν οικητός: οίομαι δε δεϊν

ουδέν πέλας γαρ άνδρα τόνδε νων δρώ
ΟΙΔ. ή δεύρο προστείχοντα κάξορμώμενον ;

ΑΝΤ. και δη μεν ούν παρόντα. Inter hæc video plurima aut inepta aut falsa. 1. Ineptum est : μάθω μολούσά ποι; quasi nomen regionis Antigona indagare potuisset non ab homine quodam, verum e lapide aut ligno, cui villæ nomen, quod fieri solet apud Anglos, esset inscriptum. 2. Greece dici nequit hic εξοικήσιμος. Verbalia in –σιμος significant id, quod fieri potest, non id, quod fit. At sententiæ tenor postulat évolxytos vel simile quid. 3. Oixntòs est falsum, uti patet e 39. "Αθικτος ουδ' οίκητος. 4. οίομαι est infrequens vice oίμαι. 5. Inepta sunt oίoμαι δε δείν ουδέν. Certe aliquid erat agendum. 6. Antigone dicenti πέλας άνδρα τόνδε νων ορώ respondere non poterat Edipus ή δεύρο προστείχοντα. Εtenim si prope aderat ille homo, dipus poterat rem omnem sciscitari; neque opus erat verbis illis inutilibus ή δεύρο προστείχοντα. 7. Kάξορμώμενον abundat propter προστείχοντα. Νihil interest celeriter, necne, ille homo advenerit. 8. Vim particularum και δη μεν ούν me nescire fateor. Apage hasce sordes et restitue Sophoclea

ΑΝΤ. αλλ' όστις ο τόπος ή μάθω μολούσά του;
ΟΙΔ. ναι, τέκνον, εί τις εστίν εξακούσιμος "
ΑΝΤ. αλλ' έστ' εμοί γ' ου κλητός:
ΟΙΔ.

έψομαι δ'-
ANT.

οδων ου δεί πέλας γαρ άνδρα πόδ' ανύειν ορώ ΟΙΔ. ή δεύρο προσστείχοντα;

κάξορμώμενον και δη (μέν' ούν) παρόντα

ANT.

Inter haec μάθω-του conveniunt cum Sophocleis έχω μαθείν ότου in Aj. 33. Mox redde çaxouoouos, qui potest audire. Id enim

Edipus curabat, ut sciscitari posset aliquem, sede sua non relicta. Dein probe rationem reddit Antigona, cur homine quodam viso, ab indecora compellatione se abstineat. Mox, dicto έψομαι, Edipus sciscitandi cupidus, sedein relicturus est; quem tamen reprimit Antigona verbis οδών οι δεί. Dein πόδ' ανύειν, de qua formula loquendi vide Indices, quos describere non sustinebo, generale quid, uti par est, de hominis adventu indicat. Postremo voce εξορμώμενον audita, Edipus iterum reprimitur a filia, voces péy' oủy proferente, et vocibus gestum consentaneum exhibente. Omnis profecto hujus loci venustas pessum isset, nisi (Edipus in sede illicita ab homine, in scenam jam intraturo, repertus esset.

35. Σκοπός προσήκεις ών άδηλούμεν φράσαι. Ιta cum Steph. . Elmsleius. At monstrum barbariei est illud άδηλούμεν. Verba transitiva non admittunt ä privativum. Frustra H. Steph. åênλούμεν contulit cum αγνοούμεν. Οmnes Μss. τών & δηλούμεν φράσαι : quod aperte vitiosum est. Intelligi poterat τώνδ' & ιστορούμεν. At Sophocles scripsit, προσήκεις, ων αδηλάσμεν, φράσαι. Ubi ών est Attice pro τούτων α

36. Πριν νύν τα πλείον ιστορείν. Ιta AL. πρινή τα PT. Neutra lectio est sana. In tali loco plurale tà inelov' est ineptum. Scripsit Tragicus. Πρίν σ' έν τι πλείον ιστορείν μ'. Sape ιστορείν cum duplice accusativo jungitur; et sæpissime êv penitus excidit. In Class. Journ. No. xxII. p. 245. emendavi Soph. Aj. 130. et Eurip. (Edip. Fragm. x11. legendo 'Ns tuag êu xaíνει τε κανάγει πάλιν et 'Αλλ' ήμαρ έν τι μεταβολές πολλάς έχει, collato Phen. 1683. εν ημάρ μ' άλβισ’, εν δ' απώλεσεν: ubi Valckenaer citat Sosiphanis fragm. apud Stob. p. 187=111. “Ας έν τ' έδωκε φέγγος έν τ' αφείλετο et Hecub. 248. Τον πάντα δ' όλβον ήμαρ έν μ' αφείλετο, φuibus ipse addo Pindar. Isthm. IV. 26. αμέρα γάρ εν μιά τραχεία νίφας πολέμοιο τεσσάρων ανδρών ερήμωσεν μάχαιραν εστίαν. Quod ad έν τι, cf. Platon. Theelet. p. 178. ed. Βip. εν μέντοι τι-

τι-αρέσκει: Menon. p. 834. έν γε τι ζητείς κατά πάντων: et Εurip. Med. 375. έν τί μοι πρόσαντες.

49. Τας πάνθ' ορώσας Ευμενίδας όγ' ενθάδ' ών Είπoι λεώς νιν. Ita Mss. omnes et Suid. V. Niv. At Eustath. p. 763, 37. Rom. Eity. Primus Vauvillier reposuit åv Eino. Sed et å legere debuit, propter antithesin in όδε et άλλα δ' άλλαχού καλά. 44–48. Versus et personæ sunt iterum in pejus mutatæ : ΟΙΔ. αλλ' ίλεως μέν τόνδ' ικέτην δεξαίατο:

ως ουχ έδρας γης τήσδ' άν εξέλθοιμ' έτι. ΞΕ. τί δ' εστί τούτο;

ΟΙΔ.

ξυμφοράς ξύνθημ' έμής. ΞΕ. αλλ' ουδε μέντοι τουξανιστάναι πόλεως

δίχ' έστι θάρσος, πριν αν ενδείξω τί δρώ. Ιta Αld. sed PY. ίλεω -ουδ' εμόν τι-πρίν γτι δράν. Unde levissimum quid lucramur. Sed fortiter nego quemlibet vulgata posse intelligere. Primo, μέν nullam apodosin habet : 2do, Grece dici nequit per votum δεξαίατο, ώς αν εξέλθοιμι : debuit esse ως εξέλθω : 3tio, Ineplum est manifesto έδρας γής τήσδε : 4to, Sententiarum nexus inter (Edipi et Hospitis verba plane nullus est : 5to, Deest nomen post εξανιστάναι, φuod Edipum signifcet: postremo, inepta et ne Grece quidem dicta ενδείξω τι ogã. Hæc tamen pede inoffenso prætereunt VV. DD. nescientes scilicet Sophoclem scripsisse:

ΟΙΔ. αλλ' ελέως μ' αν τον ικέτην δεξαίατο:
ΕΕ. τί δ' έστι τούτο;
ΟΙΔ.

συμφοράς ξύνθημ' έμής.
σώς ουχ έδρας γ αν τήσδ' άν εξέλθουμ' έτι:

αλλ' ουδεν ον τούτ' εξανιστάναιΞΕ. .

πόλεως δίχ, εστι θάρσος, πρίν σ' αν ενδείξω τί δράς; Nunc demum omnia facillima intellectu sunt. E verbis hospitis jam Edipus intellexerat se ad lucum Furiarum advenisse; noverat quoque in fatis esse ενταύθα se κάμπτειν τον ταλαίπωρον Biov, uti in v. 90. planissime indicatur; quo spectat illud &uutos ρας ξύνθημ' έμής. Jure igitur non votum, δεξαίατο, eloquitur, sed Vaticinium, αν δεξαίατο: quibus dictis hospes jure excitatus rei adeo miræ causam sciscitatur, quam tecte Edipus exponit verbis Σως ουχ έδρας γ αν τήσδ' άν εξέλθουμ' έτι: et tamen, quam debilis sit ipse senex, recordatus, verba nimis arroganter dicta temperat, dum metuit ne per vim e lucu depellatur. Metum vero esse inanem hospes ostendit, πριν αν ενδείξη cuncta τοίς εν τέλει: quem tamen, ad id agendum abiturum, manu retinet Edipus; cujus ad gestum referri debent verba τί δράς: que Ms. Vat. optime conservat, uti patet ex Εurip. Ηipp. 325. Τί δράς; βιάζη χειρός εξαρτωpévn. De verbo ows sæpe depravato multa possum dicere, sed paucis ero contentus. I d. C. 1210. rws conjecit Scaliger, restituit Brunck. qui et rõ reposuit e Mss. et edd. antiq. vice my in Philoct. 21. Præclare Coraius emendat Herodot, i. 209. legendo εκεί σως, έμοι, pro εκεί ως έμοί: quocum mirifice facit Aristoph. Eq. 610. oős ésýrutas: quem citát Valcken. ad Phen. 732. quique poterat emendare Bacch. 791. legendo αλλα δέσμιος φυγών Δώσεις, πόδ' ει σως πάλιν αναστρέψω, δίκην: ubi δώσεις Tyrwhitto, et móda debetur Piersono in Notis Mss. penes me. Dignum sane, quod parte aliqua exscribatur, Lexicon est Phile

monis, V. Σώος, unde sua hausit Eustaths Ιλ. Ν. p. 941. Βas. σώος και ολόκληρος ο παρά τοϊς Αττικούς σώς λέγεται-σώς δε εύρηται και θηλυκώς. 'Αριστοφάνης: Ούτω παρ' ημίν ή πόλις μάλιστα σως αν είη» λέγουσι δε και σα τα σώα οι παλαιοί, παρ' οίς και σα ή σώα Ευριπίδης Υψιπύλη, Εύφημα και σα και κατεσφραγισμένα και 'Αριστοφάνης Η μάζα γαρ σα και τα κρέα [χω κάραβος addit Eustathius.] Poteram quoque multa de år sic repetito, verum satis est allegare Matthiæ Gr. Gr. §. 599. et VV. DD. ibi citatos. Quod ad ουδεν ον τούτ' (vel, quod pretulerim, τόδ') de corpore δεικτικώς dictum, id plane tuetur Ajac. 766. ο μηδέν ων et 1218. "Οτ' ουδεν ών του μηδεν αντέστης ύπερ: plura de phrasi illa vid. apud Valcken. ad Phoen. 601. et Matthiæ Gr. Gr. S. 437.

49. ΟΙΔ. Προς νύν θεών, ώ ξεϊνε, μη μ' ατιμάσης. Rarissime in formula προς θεών sic νύν interponitur. Malim Μή πρός σε θεών. De σε sic interposito vid. Porson. ad Μed. 325. De μη-μή repetitis vid. mea ad Æsch. Suppl. 284. p. 115. Sed ut verum fatear, Sophocles aliud quid videtur scripsisse, nempe Tápes με ΟΙΔ. προς θεών, ξεϊνε.-Dicto πάρες, hospes ab Edipo. se liberat.

51. κούκ άτιμος έκ γ' εμού φανεί. Amat Sophocles γε post έκ; cf. Philoct. 700. έκ γε γάς ελεϊν : cf. et Ed. Τ. 516. πρός γ' εμού. Ηic vero pretulerim εκ ξένου propter lusum. Dixerat

Edipus ξεϊνε: responderi poterat εκ ξένου. Εt sane PT. εξ εμού. Similiter propter Iusum in 52. malim Τις δ', οίσθ', ο χώρος δή στ', εν ώ βεβήκαμεν; vice Τίς δ' έσθ' – δήτ': etenim respondetur "Όσοίδα.

Χώρος μεν δ' έστ'. Ibi Brunckius Tís šo ó' probante Reisigio, cui displicuit δε et δήτα; neque injuria: sed frequentissime δε δή conjunguntur: vid. Orest. 39. 52. 62.

54, 5. έχει δε νιν Σεμνός Ποσειδών. Νusquam alibi Neptunus appellatur σεμνός. Ιbi fortasse latet “Ο Ζηνοποσειδών, de quo nomine vid. Athen, ii. p. 42. A. 58. et sqq. Locus est pessime interpolatus:

οι δε πλησίοι γύαι τόνδ' ιππότην Κολωνόν εύχονται σφισιν αρχηγών είναι και φέρουσι τούνομα

το τούδε κοινόν πάντες ωνομασμένον. Ιta Mss. plerique. Verum et abundat ωνομασμένον post φέρουσι τούνομα, et όνομα κοινόν intelligi nequit, subaudito Κολωνιάται, uti Schol. interpretatur. Sunt tamen, qui conjungunt Távtes cum gúas, quod fieri potest; nam yóns significat incolam, masculino genere, at úsı solum fæminino. Mihi vero displicet toővoux TÒ τούδε, articulo inutiliter repetito, Scripsit, opinor, Poeta, αι δε πλησίοι γύαι Τον ιππότην Κολωνόν εύχονται φύσιν 'Αρχηγόν, ού κλει

« السابقةمتابعة »