صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Excitet ut dulces aspirans ventus odores.

Interea violas intertexent amaranthis,

Et tumulo spargent flores et serta Napææ. There are no lines in the Lycidas which exceed in magnificence and beauty the simile of

So sinks the day-star in the ocean bed,
And yet anon repairs his drooping head,
And tricks his beams, and with new-spangled ore

Flames in the forehead of the morning sky:Unless so many corresponding parts had been discovered, I should have hesitated in saying that it may be deemed a splendid paraphrase of

Adspice, decedens jam Sol declivis Olympo
Occidit, et moriens accendit sidera cælo ;
Sed tamen occiduo cum laverit æquore currus,

Idem iterum terras orienti luce reviset. Milton's thoughts rise beyond the simile, and he triumphantly exclaims :

Through the dear might of him that walk'd the waves
Where, other groves and other streams along,
With nectar pure

his
oozy

locks he laves,
And hears the unexpressive nuptial song,

In the blest kingdoms meek of joy and love. Castiglioni too places his Alcon in Elysium :

Et nunc Elysia lætus spatiaris in umbra,

Alcone et frueris dulci, æternumque frueris. It is présumed that no doubt can ever again be entertained of the origin of the Monody on Lycidas. The poem of Alcon may be compared to the sketch of an inferior artist which Milton studied,-his genius enlarged the outline, made every form bolder, added strength and beauty to every part, then touched it with a master's hand, and imbued it with colors soft and strong and rich and varied.

N. OGLE.

362

In DEMOSTHENEM Commentarii JOANNIS SEAGER, Bicknor Wallicæ in Com. Monumethiæ Rectoris.

No. VI.-[Continued from No. LV1.] IN Aristocratem, p. 638. 1. 14. φέρε, άν δέ τι συμβή τοιούτον οίον ίσως ήδη τω και άλλω, απαλλαγή μέν (Charidemus, peephismate Aristocratis Sacrosanctus) εκ θράκης, ελθών δε εις πόλιν oική που, της μεν εξουσίας μηκέτι κύριος ών, δι' ής πολλά ποιεί τών άπειρημένων υπό των νόμων, τοϊς δ' έθεσε και ταϊς επιθυμίαις ταύτ' επιχειρών πράττειν, άλλο τι ή σιγώντα δεήσει Χαρίδημον εάν αυτόν υβρίζειν ;

F. άλλο τι ή ΣΙΓΩΝΤΑΣ δεήσει Χαρίδημον εάν ΑΥΤΟΥ υβρίζεις; αυτού, Ibi, illic.

In Aristocratem, p. 644. 1. 25. λογιζόμενοι δ' ότι μητέρα Ορέστης απεκτονως, ομολογών, θεών δικαστών τυχων αποφυγγάνει, νομίσαι (δοκούσι) δίκαιόν τινα είναι φόνον.

Rectius αποφυγγάνοι.

In Aristocratem, p. 645. 1. 11. αλλ' αόριστον αυτήν ειπων την αιτίαν, και μετά ταύτ' ευθύς προσγράψας αγώγιμον είναι, τρίτον τουτί δικαστήριον και τα τούτου νόμιμα παραβεβηκως φαίνη.

αυτήν την αιτίαν) Merum crimen, merum nomen homicidii, sine adjunctione liciti vel illiciti.

In Aristocratem, p. 647. 1. 9. αλλ' ουχ ούτος έγραψε ταύτα. αλλά τον μεν αθώον αιτιάσασθαι τον δε άκριτον, παραχρήμα εκδίδοσθαι. Distinguendum τον δε, άκριτον παραχρήμα εκδίδοσθαι.

τον μεν) Αccusatorem.-αθώον) μη προσόφλοντα χιλίας, εαν μη μεταλάβη το πέμπτον μέρος των ψήφων.

τον δε) τον άνδρόφονον.

In Aristocratem, p. 667. 1. 11. εν δη Λαμψάκω τινες άνθρωποι γίγνονται δύο. Θερσαγόρας όνομα αυτών θατέρα τω δ' 'Εξήκεστος, οι παραπλήσια τους παρ' υμίν γνόντες περί των τυράννων, αποκτιννύουσι Φιλίσκος δικαίως, την αυτών πατρίδα ολόμενοι δεϊν ελευθερούν. ει δη των τότε υπέρ Φιλίσκου λεγόντων, ότε έμισθοδότει μεν τοίς εν Περίνθο ξένοις, είχε δ' όλον τον Ελλήσποντον, μέγιστος δ' ήν τών υπάρχων, έγραψε τις, ώσπερ ούτος νυνί, εάν τις αποκτείνη Φιλίσκος, αγώγιμον αυτόν εκ των συμμάχων είναι προς Διός, θεάσασθε εις όσην αν αισχύνην ή πόλις ημών εληλύθει. ήκε μεν γαρ ο θερσαγόρας, και ο 'Εξήκεστος, εις Λέσβον, και ώκουν εκεί. ει δ' εφήπτετό τις των Φιλίσκου παίδων και φίλων, εξεδίδοταν υπό του υμετέρου ψηφίσματος.

Corrigendum, ΕΞΕΔΙΔΟΝΤ' άν.
Constructio est, ει δέ τις των Φιλίσκου παίδων και φίλων εφήπτετο

(του Θερσαγόρου και του 'Εξηκέστου,) εξεδίδοντάν (ο Θερσαγόρας και ο 'Εξήκεστος) υπό του υμετέρου ψηφίσματος.

In Aristocratem, p. 673. 1. 26. ουκούν του (το Markland) κομιείσθαι τα απολωλότα χωρία υποσχομένου Χαριδήμου, διαβάντος, φησίν ο άρχων Κριθωτής, περί των υπαρχόντων γεγενήσθαι μείζoυς των πρότερον τους κινδύνους.

Construe, ο άρχων Κριθωτής φησίν, διαβάντος, (i. e. ότε διαβεβήκει ο Χαρίδημος) τους κινδύνους περί των υπαρχόντων γεγενήσθαι, μείζoυς των πρότερον.

In Aristocratem, p. 689. 1. 2. καίτοι σκέψασθε ως έκόλαζον οι πρόγονοι τους αδικούντας εαυτούς, ει παραπλησίως υμίν. εκείνοι θεμιστοκλέα λαβόντες μείζον αυτών αξιoύντα φρονείν, εξήλασαν εκ της πόλεως, και μηδισμόν κατέγνωσαν. και Κίμωνα, ότι την πάτριον μετεκίνησε πολιτείαν εφ' εαυτού, παρα τρείς μεν άφησαν ψήφους το μη θανάτω ζημιώσαι. πεντήκοντα δε τάλαντα εισέπραξαν. και τούτον τον τρόπον προσέφεροντο τηλικαύτ' αυτούς αγαθά ειργασμένους ανθρώπους. δικαίως. ου γαρ αυτοϊς απεδίδοντο την αυτών ελευθερίαν, και μεγαλοψυχίαν των έργων.

Ante των έργων subaudiendum αντί. . ου γαρ αυτοϊς-κ. τ. λ.) Non enim factis illorum suam libertatem 'magnanimitatemque illis vendebant.--cum factis illorum libertatem magnanimitatemque suam non mutabant.-Εadem constructio περί παραπρ .

P. 349. 1. 24. πολλήν αισχύνην και μεγάλους κινδύνους ταύτ' έχει τη πόλει, δια την αισχροκέρδειαν την τούτου, και το ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟΔΟΣΘΑΙ ΤAΛΗΘΗ.

In Timocratem.

In Timocratem, p. 702. 1. 10. αίτιασάμενος γάρ με-,- εις αγώνα κατέστησεν. εν δε τούτο το πέμπτον μέρος των ψήφων ου μεταλαβών, ώφλε χιλίας. εγω δε, ώσπερ ήν δίκαιον, μάλιστα μεν δια τους θεούς, έπειτα δε και δια τους δικάζοντας υμών, εσώθην.

Rectius τους δικάσαντας. qui tunc judicabant. non enim iidem semper.

In Timocratem, p. 706. 1. 8. επί δε της πρώτης πρυτανείας τη ενδεκάτη, εν τω δήμω, επειδαν εύξηται ο κήρυξ, επιχειροτονίαν ποιείν των νόμων.

τη ένδεκάτη) του Εκατομβαιώνος μηνός. Infra p. 708. 1. 10. της εκκλησίας έν ή τους νόμους επεχειροτονήσατε, ούσης ένδεκάτης του εκατομβαιώνος μηνός, δωδεκάτη τον νόμον εισήνεγκεν.

In Timocratem, p. 707. 1. 5. οι δε θεσμοθέται τους ενδειχθέντας εισαγόντων εις το δικαστήριον κατά τον νόμον ή μη ανιόντων είς άρειον πάγον, ως καταλύοντες την επανόρθωσιν των νόμων.

ή μη ανιόντων είς άρειον πάγον) alioquin ne ascendant (promoveantur, provehantur) in Areopagum.

In Timocratem, p. 714. 1. 10. πολλούς των νόμων προσεγέγραπτο: τον δε νόμον είναι κύριον τόνδ' από του μετά τον νυν άρχοντα. ύστερον δε γράφων επί τούτοις ό τιθείς τόνδε τον νόμον, τον ανεγνωσμένον, ουκ ενόμιζε δίκαιον είναι, τους αυτούς των νόμων αναγεγραμμένους ύστερον, η ετίθησαν, κυρίους είναι ανενεγκείν επί την ημέραν, αφ' ής ετίθησαν, και πρότερον ποιήσαι κυρίους, και ο θείς έκαστον ήξίωσε.

Libenter legerem, ουκ ενόμιζε δίκαιον είναι, τους ΟΥΤΩΣ των νόμων αναγεγραμμένους: ύστερον, ή ετίθησαν, κυρίους είναιάνενεγκεϊν επί την ημέραν αφ' ής ετίθησαν,--κ. τ. λ. Sententiant loci satis accurate dat Taylor : Qui vero postea legem banc tulit, modo recitatam; non æquum censuit legibus iis, quæ diserte jubentur auctoritatis initium capere, interjecto aliquo tempore postquam latæ fuerint, auctoritatem dare ab eo ipso die in quo latæ essent, atque eo pacto ratas habere prius quam ipse lator postulasset. .

In Timocratem, p. 728. 1. 18. ο δε, πολλών όντων και δεινών, ών εν τω νόμω τέθεικε, (Timocrates scil. cujus lex debitores publicos, qui vades darent, immunes a vinculis prestabat) μάλιστ' άξιον εσταγανακτήσαι, βούλομαι προς υμάς είπεϊν. δι' όλου γαρ του νόμου τα καταστήσαντι τους εγγυητάς, άπαντας λέγει, τώ δε μη καθιστάντι μήτε βελτίους, μήτε χείρους, μήθ' όλως προσέχοντι τον νούν υμίν, ουδεμίαν ούτε δίκην, ούτε τιμωρίαν προσγέγραφεν, αλλ' άδειαν πεποίηκε τοσαύτην, όσην οίόν τε γενέσθαι πλείστην.

Hujusce loci sententiam quod non vidit Reiskius, idcirco pravam lectionem, άπαντας, verissime, άπαντα, pretulit. άπαντα tamen in plurali numero est, et neutro genere ; non in singulari et masculino, ut Reiskio videbatur. Delenda interpunctio post έγγυητάς.-το καταστήσαντι τους εγγυητάς άπαντα λέγει, Illi, qui vades dederit, omnia dicit. Legis omnis provisio, cautiones omnes, omnes sanctiones, ad illum diriguntur, illum spectant, qui vades utique dederit. Sed quid faciendum debitore qui vades non dederit? De hoc consulto et vafre tacuit Timocrates, inquit Orator, quo effugiant ærarii.

In Timocratem, p. 737. 1. 17. καίτοι, ώ Τιμόκρατες, οι μεν όντες ημίν κύριοι νόμοι, τουτουσί ποιούσι κυρίους απάντων.-τουτουσί) Judices, scilicet.

In Timocratem, p. 739. 1. 5. άξιον τοίνυν και τούτ' ειπείν, όσον υμείς διαφέρετε, ώ άνδρες δικασται, μεγαλοφροσύνη των ρητόρων.

όσον διαφέρετε των ρητόρων μεγαλοφροσύνη) vobis ipsis, scilicet, humilioribus, non parcendo legibus abrogandis, si quis vestrum pænam commeruerit.

In Timocratem, p. 759. 1. ult. οίομαι τοίνυν αυτόν ουδ' εκείνων αφέξεσθαι των λόγων, ως δεινά αν πάθοι, εί, γράψας όπως Αθηναίων μηδείς δεθήσεται, αυτός πείσεται τι κακόν.- προς δε τους τοιούτους λόγους βέλτιον προακηκοέναι μικρά πάντας υμάς, ίν' ήττον εξαπατάσθε. όταν μέν γαρ λέγη, όπως μηδείς δεθήσεται 'Αθηναίων, μη λανθανέτω ψευδόμενος υμάς. ου γαρ τούτ' έθηκεν, αλλ' όπως υμείς άκυροι των προστιμημάτων γενήσεσθε.

Interponendum διά.--- ου γαρ ΔΙΑ τούτ' έθηκεν, αλλ' όπωςκ. τ. λ.

In Aphobum I. In Aphobum Ι. p. 818. 1. 6. ου γαρ διδόντος τούτου ('Αφόβου) σίτον τη μητρί, την δε προίκα έχοντος, ουδε τον οίκον μισθούν εθέλοντος, αλλά μετά των άλλων επιτρόπων διαχειρίζειν αξιoύντος, εποιήσατο λόγους περί τούτων ο Δημοχάρης" ουδε τον οίκον μισθούν εθέλοντος) « Elocatio ædium intelligatur cum omni instrumento et facul tatibus." Wolf.Atqui ædes elocandæ non erant, cum Demosthenis patris testamento Aphobo habitandæ fuissent relictæ. αυτώ δε τούτω ('Αφόβω) την μητέρα την ημετέραν, και προϊκα ογδοήκοντα μνάς, και τη οικία και σκεύεσι χρήσθαι τοις έμοϊς. Ρ. 814. 1. 25. ούτος γαρ ("Αφοβος) ευθύς μετά τον του πατρός θάνατον, ώκει την οικίαν εισελθών κατά την εκείνου διαθήκην. Ρ. 817. 1. 20. ήν δε ταύθ', & γεγράφθαι φησίν εν τη διαθήκη, δύο μέν τάλαντα Δημοφώντα λαβείν ευθύς, την δ' αδελφήν, όταν ηλικίαν έχη

τούτον δ ("Αφοβον) όγδοήκοντα μνάς και την μητέρα την εμην, και την οικίαν οικεϊν. θηριππίδην δ' εβδομήκοντα μνάς λαβόντα καρπώσασθαι, έως εγω ανήρ γενοίμην. τα δ' άλλα, όσ' εμοί χωρίς τούτων κατελείφθη, και το μισθούν τον οίκον, ηφάνιζεν εκ της διαθήκης.

In Aphob. III. p. 857. Ubi notandum oixley et oixov distingui. olxos igitur hac oratione est, Possessiones. Property. et in hoc sensu est apud Lysiam in Aristogit. p. 906. “ substantia universa" ut Reisk, interpr.

In Aphobum, Ι. p. 820. 1. 21. Ταύτας τοίνυν έχει τας τριάκοντα μνάς από του εργαστηρίου, και το έργον αυτών οκτώ έτων. 8 εαν επί δραχμή τις τιθή μόνον, άλλας ομού τριάκοντα μνάς ευρήσει.

Triginta minarum usura drachmalis annua conficit 360 drachmas. Hæc octies iterata conficit 3040 drachmas, seu triginta minas cum excessu 40 drachmarum. unde constat oμού significare Circiter, Præterpropter, cum pauculo quodam aut defectu aut excessu. Non semper exacte summain positam æquat; neque semper infra eam subsidit, quod sunt qui opinati sint, sed etiam ultra summam datan assurgit.” Reisk.

Summa drachmarum 360 octies iterata conficit 5040, drachmas? Qui potest? Immo vero drachmas 2880 conficit; h. e.

« السابقةمتابعة »