صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

28 minas, et 80 drachmas. Hic igitur certe ouoũ infra summam positam subsidit.

In Aphobum Ι. p. 827. Ι. 18. όστις γαρ εκ τεττάρων ταλάντων και τρισχιλίων τοις μεν τρία τάλαντα και δισχιλίας προίκα δέδωκε, τω δ' εβδομήκοντα μνάς καρπούσθαι, φανερον δήπου πάσιν ότι ουκ από μικράς ουσίας, αλλά πλέον και διπλασίας, ής έμοί κατέλιπε, ταύτ' αφεϊλεν.

πλέον ή διπλασίας, ής έμοί κατέλιπε, non est De pecunia plusquam duplo majore quam ea pecunia quam mihi reliquit;-verum De pecunia plusquam duplo majore ea pecunia tutoribus data; quam pecuniam, plusquam duplo majorem, mihi reliquit. Secundum idioma notissimum, casu eodem positum est relativum ńs, quo antecedens, quod reticetur; alioquin esset πλέον ή διπλασίας» ήν έμοί κατέλιπε.

Ιη. Αphobum Ι. p. 827. 1. 24. Sequitur ου γαρ δήπου τον μεν υιον έμε πένητα έβούλετο καταλιπείν, τούτους δε, πλουσίους όντας, έτι πλουσιωτέρους ποιήσαι επεθύμησεν, αλλ' ένεκα του πλήθους των εμοί καταλειπομένων θηριππίδη τοσούτον αργύριον και Δημοφώντι τα δύο τάλαντα, ούπω μέλλοντι τη αδελφή τή έμή συνοικήσειν, καρπούσθαι έδωκεν.

OŰTW) Quia tunc quinquennis erat Demosthenis soror.

In Aphobum Ι. p. 828. 1. 25. ετόλμα τοίνυν προς τη διαιτητή λέγειν, ως από των χρημάτων χρέα τε πάμπολλα εκτέτικες υπέρ εμού Δημοφώνται και θηριππίδη, τους συνεπιτρόπους, και ως πολλά των εμών λάβoιεν, ουδέτερον έχων επιδεικνύναι τούτων.

προς τη διαιτητή) κληρωτω videlicet; a quo provocare licebat, et ad judicium venire. αιρετόν recusaverat Aphobus : quod docet Orator p. 813. ει μεν έβούλετο "Αφοβος-τα δίκαια ποιείν, ή περί ών διαφερόμεθα τοϊς γε οικείους επιτρέπειν, ουδέν αν έδει δικών ουδε πραγμάτων.

In Aphobum Ι. p. 883. 1. 8. διαλαβόντες δε και τάλλα αισχρώς ούτω πάντα, πλέον και τα ημίσεα των χρημάτων μηδε καταλειφθηναι κοινή πάντες αμφισβητούσιν, ως πεντεταλάντου δε μόνον της ουσίας ούσης, εκ τοσαύτης τους λόγους απενηνόχασιν, πρόσοδον μεν εξ αυτών ουκ αποφαίνοντες, τα δε κεφάλαια φανερά αποδεικνύντες, αλλ' αυτά τα αρχαία ούτως αναιδώς ανηλώσθαι φάσκοντες.

Interponendum Or inter απενηνόχασιν et πρόσοδον.-ού, προσοδον μεν εξ αυτών ουκ αποφαίνοντες, τα δε κεφάλαια φανερά αποδεικνύντες, αλλ' αυτά τα αρχαία ούτως αναιδώς ανηλώσθαι φάσκοντες. Ut nunc se habet hic locus, manifesta repugnantia est inter te κεφάλαια φανερά αποδεικνύναι, et τα αρχαία ανηλώσθαι φάσκειν. Medela mea' si Reiskio succurrisset, nihil ποικίλον ad inexplicabilia explicanda excogitavisset.

In Aphobum ΙΙ. p. 838. 1. 2. ουδε ταύτα αποφαίνοντες, εξ ών τιμησάμενοι τας εισφοράς (υπέρ εμού scilicet) εισεφέρετε. δείξατε γαρ ταύτην την ουσίαν, τίς ήν, και που παρέδoτέ μοι, και τίνος εναντίον, τα μεν γαρ δυο τάλαντά, και τας ογδοήκοντα μνάς, από των τεττάρων ταλάντων και τρισχιλίων ελάβετε, ώστ' ουδε ταύθ' υπέρ εμού εις το δημόσιον ετιμήσασθε. υμέτεραι γαρ ήσαν εν εκείνους τους χρόνους.

των τεττάρων ταλάντων και τρισχιλίων) Talenta duo, Demosthenis sororis dotem, acceperat Deniopho; minas octoginta, dotem matris Demosthenis, Aphobus. Si his addantur septuaginta minæ, quarum usunfructum habuerat Therippides, erunt talenta quatuor, et triginta minæ; h. e, talenta' quatuor, et tria millia drachmarum.

In Aphobum, ΠΙ. p. 844. 1. 6. Ει μη, και πρότερον μοι δίκης γενομένης προς "Αφοβον, ώ άνδρες δικασται, συνήδη πολλώ τούτων μείζω και δεινότερ' αυτού ψευσαμένου ραδίως εξελέγξας δια την περιφάνειας των αδικημάτων, θαυμαστώς αν ίσως ευλαβούμην, μη και νύν ου δυνηθώ δείξαι πή παρακρούσεται ποθ' έκαστα υμών αυτών.

«« Locus corruptus, quem neque Simonis Fabricii, aut Hieronymi Wolfii, divinatio videtur persanasse, neque nostra nobis satisfacit, &c.Reiske.

Mihi videtur corrigendum esse, μη και νύν ου δυνηθώ δείξαι πή παρακρούσεται ποθ' έκαστα ΥΜΙΝ αυτών.

υμίν coheret cum δείξαι, αυτών vero cum έκαστα.

In Aphobum, ΠΙ. p. 848. 1. 21. περί της μαρτυρίας μέν έφυγε την βάσανον, περί ου μάλιστα προσήκεν αυτό τον λόγον ποιείσθαι περί δ' άλλων φησίν εξαιτεϊν, ψευδόμενος. Ρ. 859. h. orat. γνώσεσθε γαρ εξ αυτής ακούσαντες, τα μεμαρτυρημένα ως έστιν αληθή, και τον Μιλύαν ότι νύν μεν περί πάντων φησίν εξαιτεϊν" το δε πρώτον υπέρ τριάκοντα μόνον μνών εξήτει.

In Aphobum, ΙΙΙ. p. 851. 1. 2. καίτοι πως άξιόν εστι καταγνώναι των μαρτύρων δια τούτο, οι μόνοι των πώποτ' ήγωνισμένων δίκην έν υμίν τον διώκοντ' αυτόν αυτοίς μάρτυρα τούτων επιδεικνύουσι γεγενημένον.

F. καταγνώναι των μαρτύρων δια ΤΟΥΤΟΝ. (Αphobum scilicet.) Non enim video quo τούτο referatur. .

In Aphobum, III. p. 854. I. 7. Aphobus, Demosthenis tutor, damnatus fuerat, per fraudem, ut quidem aiebat ipse, Demos-. thenis ; qui Milyam manumissum esse affirmasset, ideoque illum Aphobo ad tormenta dedere adnegasset, Phanumque, seu Stephanum testem produxisset verborum Aphobi ipsius, Milyam liberum esse, quondam confessi. Phanum vel Stephanum nunc falsi testimonii accusat Aphobus, defendit Demostlienes; docetque, testimonia dicta de Milya non effecisse ut A phobus causa caderet : τοις δε μάρτυσι (inquit Orator) τι μεμαρτύρηται και μαρτυρούσι παραγενέσθαι προς τη διαιτητή Νοβάρχω, ότε "Αφοβος ωμολόγει Μιλύαν ελεύθερον είναι, αφεθέντα υπό του Δημοσθένους πατρός. VOL. XXIX. Cl. . NO. LVIII.

2 B

[ocr errors]

σκοπείτε τοίνυν παρ' υμίν αυτοίς, εί τις αν υμίν η ρήτωρ, και σοφιστής, ή γόης ούτω θαυμάσιος δοκεί γενέσθαι, και λέγειν δεινός, ώστ' εκ ταυτησί της μαρτυρίας διδάξαι τιν' ανθρώπων, ως έχει την προίκ' "Αφοβος της μητρός της εαυτού, και τί λέγων ; ω προς Διός, ομολογείς είναι Μιλύαν ελεύθερους και τι μάλλον έχω την προίκα;

Vulgata lectio est, και τί λέγων ώ προς του Διός ωμολόγησεν είναι Μιλύαν ελεύθερος και ομολογείς intulit Reiskius e codice Ms. quem Augustanum primum appellat.-ωμολόγησας habet codex Ms. Bavaricus. Profecto corrigendum “ και τί εί, λέγων, ώ προς του Διός, ώμολόγησα είναι Μιλύαν ελεύθερον; τι μάλλον έχω την προίκα;” - Istis verbis, και τι εί, λέγων έχω την προίκα, inest prosopopeia. in eis Aphobi personam suscipit Demosthenes: sunt enim quæ recte dicere potuisset ille,

In Aphobum, ΙΙΙ. p. 855. 1. 16. τί σοι ποιήσουσιν οι μάρτυρες; ου γαρ ούτοί γε μεμαρτυρήκασιν ως ομολογείς επί τούς έμοίς δανείζειν, και λαβείν τάνδράποδα ως σαυτόν· αλλ' εν τω λόγω ταύτα γέγραφας σύ.

F. ως ωμολόγεις επί τ. ε. δ.

In Aphobum, ΠΙ. p. 858. 1. 8. περί δε του καταλειφθήναι τα χρήματένδον, βούλομαι σαφώς υμίν επιδείξαι ψευδόμενον. Talenta ilia significantur, de quibus In Aphob. Ι. p. 830. ετόλμησε ψεύσασθαι πάντων δεινότατον, ως τέτταρά μοι τάλαντα ο πατήρ κατέλιπε κατορωρυγμένα, και τούτων κυρίαν την μητέρα εποίησε.

In Aphobum, 1ΙΙ. p. 858. 1. 12. περί δε του καταλειφθήναι τα χρήματένδον, βούλομαι σαφώς υμίν επιδείξαι ψευδόμενον τούτον γάρ τον λόγον καθήκεν, επειδή τα χρήματα μεν πολλά πέφηνεν όντα, ουκ είχε δ' επιδείξαι ταύθ' ως αποδέδωκεν, ίνα εξ είκότων ουδέν προσήκον ημίν φανή κομίζεσθαι τα γ όντα παρ' ημίν.

ένα εξ είκότων- Ut probabile theret, nihil esse cause cur pecuniam recuperaremus, quæ jam tum penes nos esset,

In Aphobum, ΙΙ. p. 859. 1. 27. ήρόμην αυτόν πόσα είη τα χρήματα το πλήθος, καθ' ά τον Μιλύαν, ως ειδότα, εξήτησεν ούτος δε ψευδόμενος, περί πάντων έφησε. περί μεν τοίνυν, έφην έγω, τούτου, παραδώσω σοι τον έχοντα ταντίγραφα, ως σύ με προσκαλέσω.

« Constructio haec est: παραδώσω σοι τον έχοντα ταντίγραφα, ως σύ με προυκαλέσω περί τούτου.” Reisk. .

Mihi secus videtur. nam περί μεν τοίνυν τούτου, est, De hoc quidem igitur, (i. e, utrum de omni pecunia, an de triginta solum iniois.)

ws est, Quemadmoduin. De hoc quidem igitur, inquam ego, sertum illum tibi dedam torquendum, qui provocationis tuæ exemplum servat, (quo eremplo scriptum est) super quibus rebus provocasti me.

ταντίγραφα ως σύ με προσκαλέσω, The copy of the terms of your challenge to me.

In Aphobum, ΙΙΙ. p. 859. 1. ult. προομόσαντος δέ μου, τον άνθρωπον ως ωμολόγησας ελεύθερον είναι, και κατά Δήμωνος εμαρτύρησας, αν απομόσης ταναντία τούτων κατά της θυγατρός, αφίημί σου πάνθ', υπέρ ών αν εξαιτήσας φανής το πρώτον, βασανιζομένου του παιδός.

προομόσαντος δε μου) Εt quum ego prius juravero--. βασανιζομένου του παιδός) per questionern habitam de servo qui provocationis tuæ exemplum servat, ut appareat, super quanain pecunia Milyam primo ad tormenta poposcisti.

In Onetorem. In Onetorem, Ι. p. 866. Ι. 10. όφλοντος δέ μοι την δίκην 'Αφόβου της επιτροπής, και ουδέν δίκαιον ποιείν εθέλοντος, διαλύειν μεν ημάς 'Ονήτωρ ουκ επεχείρησεν, ουκ αποδεδωκως δε την προίκα, (sororis suae scilicet, quam duxerat Aphobus, retinente dotem Onetore, ne, si Aphobus judicio tutelæ damnaretur, amitteretur dos) ára? αυτός κύριος ών, ως απολελοιπυίας της αδελφής, και δούς κομίσασθαι ου δυνάμενος, αποτιμήσασθαι φάσκων την γην, εξάγειν μ' εξ αυτής ετόλμησε.

Potestne dws significare dotem? habetne locum in soluto sermone 7 Si ita sit, corrigam lubens, και ΔΩΣ κομίσασθαι ου δυνάμενος. Sed melius forsan esset legere, και δούς, ('Αφόβω την προίκα scilicet) κομίσασθαι Δ' ου δυνάμενος.

In Onetorem, Ι. p. 867. 1. 26. εγω τοίνυν ομολογουμένως ούτω ταύτ' ελέγχων, ως ουδ' ύστερον απέδοσαν, οίομαι ραδίως επιδείξεις εξ αυτών των πεπραγμένων ; ώσθ' υμίν γενέσθαι φανερόν, ότι κάνει μη επί τούτοις, αλλ' επί τω δια ταχέων αποδούναι, τάργύριον είχον, ουκ άν ποτ' απέδοσαν, ουδ' άν προϊεντο. τοιαύτας ανάγκας είχεν αυτοίς το πράγμα.

Ordo hic est,-οίομαι ραδίως επιδείξεις εξ αυτών των πεπραγμένων ως ουδ ύστερον απέδοσαν. Deinde rescribendum opinor, ώσθ' υμίν γενέσθαι φανερόν, ότι, κάν ει μή επί τούτοις, αλλ' επί το δια ταχέων αποδούναι τάργύριον, ΕΙΧΕΝ, ούκ άν ποτ' απέδοσαν, ουδ' αν προϊεντο.

κάν ει μή επί τούτοις) etiam si non his conditionibus, αλλ' επί τω δια ταχέων αποδούναι τάργύριον, sed hac lege ut Onetor et Timocrales, quem, maritum suum priorem, Onetoris soror reliquerat, confestim Aphobo, novo marito, dotem numerarent, EIXEN, (sororem Onetoris Aphobus, scilicet)---ουκ άν ποτ' απεδόσαν,

κ. τ. λ.

In Onetorem, Ι. p. 869. 1. 23. μη γαρ ότι προς τούτον, τοιούτον όντα, άλλ' ουδε προς άλλον ουδ' αν είς ουδένα τοιούτον συνάλλαγμα ποιούμενος (sororis sue conjugium videlicet, cum talento dotis) αμαρτύρως αν έπραξεν, αλλά των τοιούτων ένεκα και γάμους ποιούμεν, και τους αναγκαιοτάτους παρακαλούμεν, ότι ου πάρεργον, αλλ' άδελφών και θυγατέρων βίους εγχειρίζομεν, υπέρ ών τας ασφαλείας μάλιστα σκοπούμεν. .

Hic ráp.ous significare videtur, Convivia nuptialia,

In Onetorem, ΙΙ. p. 876. 1. 19. τους όρους από της οικίας αφαιρεϊ, και τάλαντον μόνον είναι την προϊκά φησιν, εν ώ το χωρίον αποτετιμήσθαι. .

Opinor 'ΕΦ' ώ το χωρίον αποτετιμήσθαι.

On the Error relative to the time of the departure of

the Israelites from Egypt.

of

The opinions of some of our most learned bishops, kindly conveyed to me, have enabled me to assert with a degree of confidence, which I should not otherwise have felt, that I have discovered a very remarkable mistake of all commentators in fixing the time of day at which the Israelites quitted Egypt. This discovery, though at first sight apparently insignificant, leads to two results, by no means unimportant. It brings to light, on the one hand, some beautiful and additional specimens of the wonderful harmony and minute accuracy with which the Paschal types accord with their antitypes. On the other band, it powerfully tends to set at rest that controversy in which so many the most profound theologians of various countries and times have engaged, respecting our Lord's anticipation of the Last Passover.

However, as the subject, though important, possesses none of those attractions derivable from a reference to the disputes and passions of the day, it would be presumptuous in me (an individual unknown to the literary world) to suppose that, by printing a small tract, I shall in a great degree succeed in exciting public attention to it.

Pernit nie therefore to introduce it to the notice of the many critical and scientific readers, into whose hands your Journal usually passes. The subject is curious, and may not be uninteresting to your readers. It adds, I think, a new evidence of the truth of our religion, to the bundle (if I may so express myself) which we already bave collected, and which, united, the whole, force of infidelity never has been, and, I trust, never will be, able to break.

« السابقةمتابعة »