صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Ιε. Αλλ' ώ κρατύνων Οιδίπος χώρας έμής, Οράς μεν ημάς ηλίκοι οροσήμεθα 15 Βωμοίσι τοις σοίςοι μεν, έδε πω μακράν

Πτέσθαι σθένοντες" οι δε, συν γήρα βαρείς Ιεράς, εγώ μεν Ζηνός: οι δε τ' ήίθεων Λεκτοί το δ' άλλο φύλον εξες εμμένου Αγοραΐσι θακά, ωρός τε Παλλάδος διπλοΐς 20 Ναούς, επ' Ισμηνού τε μαντεία σωοδώ. Πόλις γάς, ώσσες και αυτός εισορας, άγαν Ηδη σαλεύει, κανακεφίσαι κάρα

out any comment; for instance, the mere reprinting the words naO1 x aivos may, without comment, lead the reader to observe that there is an allusion thereby intended to the moon's being an object well known to the whole world.

10. Προ τωνδε. The middlemost and foremost of the groupe of suppliants is the one who afterwards styles himself ιερευς Ζηνος: and he is, in fact, distinguished from the rest by a sort of zany's cap or cowl which he wears. 14. Κρατυνων χωρας εμης.

16. One of the petitioners has the same prototype as Voltimand in Hamlet, drawn in fig. 55, which prototype constitutes the hieroglyphic bird on the person of Ralph, now @dipus; and this explains the expression και μακραν πτεσθαι.

Βυθών έτ' έχ οϊατε φοινία σάλε.
Φθίνεσα μεν κάλυξιν εγκάρποις χθονός 25
Φθίνεσα δ' αγέλαις βουνόμοις, τόκοισί τε
Αγόνοις γυναικών" εν δ' ο πυρφόρος θεός
Σκήψας ελαύνει λοιμός έχειςος πόλιν,
Υφ' δ κενέται δώμα Καδμίων" μέλας
Δ' "Αιδης ξεναγμούς και γόοις αλατίζεται. 30
Θεοίσι μέν νυν εκ ίσέμενόν σ' εγώ,
Ουδ' οίδε παίδες, έζόμεσθ' εφέςιοι,
Ανδρών δε πρώτον έν τε συμφοραίς βία
Κρίνουλες, έν τε δαιμονων ξυναλλαγαίς:
Ος η εξέλυσας άς Καδμείων μολών,

23. This line alludes to the libration of the moon, as the next does to its reddish-yellow or fiery colour.

25, 26, 27. Prototypes of all the objects mentioned in these lines may be traced in the moon, the obscuration of which seems to be denoted by the two next lines.

33. Ανδρων πρωτον, and ξυναλλαγαις. Νοta.

35. Μολων regards the librations, and προσθηκη θεα (38) intimates that all the appearances in the moon are to be ascribed to the sun, whose light she borrows.

35

40

Σκληράς αοιδε δασμον όν παρείχομεν.
Και ταύθ' υφ' ημών όδεν εξειδώς πλέον,
Ουδ' εκδιδαχθείς αλλά προσθήκη θεά
Λέγη νομίζη 9' ημίν ορθώσαι βίον.
Νύν τ', ώ κράτισον πάσιν Οιδίπε κάρα,
Ικετεύομέν σε τσάντες οίδε προςροποι,
Αλκήν τιν' ευρείν ημίν, ετέ το θεών
Φήμην ακούσας, είτ' απ' ανδρός οίσθά πο.
« Ως τοίσιν έμπειροισι και τας ξυμφοράς
« Ζώσας δρώ μάλιςα των βελευμάτων.
19' ώ βροτών άρις, ανόρθωσον πόλιν..
19', ευλαβήθη9'' ώς σε νύν μεν ήδε γη
Σωτήρα κλήζει της σάρος ωροθυμίας
Αρχής δε της σής μηδαμώς μεμνώμεθα,
Στάντες γ ες ορθόν και πεσόντες ύςερον.
Άλλασφαλείας τήνδ' ανόρθωσον πόλιν
Ορνιθι γαρ και την τόταισίω τύχην

45

50

50. This line, and the repetition in the next of an expression before used, and isos afterwards, regard the librations of the moon, or her restoration to equilibrium; as of or stw in 46 regards her motion or planetary wandering.

Παρέσχες ημίν, και τανύν ίσος γενε. Ως είπερ άρξεις τήσδε γής, ώσπερ κρατείς, Ξύν ανδράσιν κάλλιον ή κενής κρατών. 55 « Ως εδεν έςιν έτε σύργος, έτε ναύς, « Ερημος ανδρών μη ξυνοικούντων έσω.

Οι. Ω παι δες οικτροί, γνωστά και άγνωτά μου Προσήλθε9' μείροντες εν γαρ οίδ' ότι Νοσείτε πάντες, και νοσούντες, ως εγώ 60 Ουκ έςιν υμών όςις εξ ίσα νοσεί. Το μεν γάρ υμών άλγος εις έν' έρχεται Μόνον καθ' αυτόν, καδέν' άλλον ή δ' έμή Ψυχή πόλιν τε καμε και σ' ομου ξένει. Ως' έχ ύπνω γ' εύδοντά μεξεγείρετε, 65 Αλλ' ίσε πολλά μέν με δακρύσαντα δή, Πολλάς δ' οδες ελθόντα φροντίδος σλάναις"

55. Nota συν ανδρασιν, and the whole of the two following lines; and note the frequent use of ανδρες, βροτοι, and ανθρωποι, with reference to the ap-, pearance of human figures in the moon.

62. Εις ενα Μονον, καδέν' αλλον.

65. Note this line, and the terms δακρυσαντα, . πολλας οδες πλαναις, ευ σκοπων, and μονην just following.

VOL. IV.

70

Ην δ' εν σκοπών εύρισκον ίασιν μόνην,
Ταύτην έπραξα παΐδα γαρ Μενοικέως
Κρέοντ', έμαυτό γαμβρόν, ες τα Πυθικά
Επεμψα Φοίβα δώμα9', ως πύθοιθ' ό, τι
Δρών, ή τί φωνών, τήνδε ρυσάιμην πόλιν.
Και μ' ήμας ήδη ξυμμετρούμενον χρόνο,
Λυπά, τί πράσσει το γάς είκότος πέρα,
Απεςι πλείω το καθήκοντος χρόνο.
Οταν δ' ίκνυται, τηνικαύτ' εγώ κακός
Μη δρών αν είην σάν9' όσαν δηλοί θεός.

75

70. Creon has the same prototype as Bacchus, drawn ante in fig. 116. He is stated in line 85 to be πολυςεφης παγκαρπε δαφνης, and so is he drawn in that figure (116) conformably to his prototype.

71. Επεμψα Φοιβο δωματα intimates that the moon is not to be considered but by a reference to her borrowing her light from the sun; and trubixa and πυθοιτo have regard to the resemblance of an hourglass, or oracle (by which the sun's course is observed), situate just before Creon, and often noticed in the former pieces.

77. Note the whole of this line, and ωναξ Απολλο», and particularly the expression λαμπρος ομματι, as

« السابقةمتابعة »