صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Sim. Venit Chremes postridiè ad me, clamitans Indignum facinus, comperisse Pamphilum Pro uxore habere hanc peregrinam, ego illud sedulo Negare factum ; ille instat factum: denique Ita tum discedo ab illo, ut qui se filiam Neget daturum.

Sos. Non tu ibi gnatum?

Sim. Ne hæc quidem
Sati' vehemens causa ad objurgandum.

Sos. Qui cedo ?

Sim. Tute ipse his rebus finem præscripsti, pater. Prope adest, cum alieno more vivendum est mihi; Sine nunc meo me vivere interea modo.

Sos. Quis igitur relictus est objurgandi locus?

Sim. Si propter amorem uxorem nolit ducere: Ea primum ab illo animadvertenda injuria est. Et nunc id operam do, ut per falsas nuptias Vera objurgandi causa sit, si deneget. Simul, sceleratus Davus si quid consili Habet, ut consumat nunc, cum nihil obsint doli. Quem ego credo manibus pedibusque obnixe omnia Facturum: magis id adeo, mihi ut incommodet, Quam ut obsequatur gnato.

Sos. Quapropter ?

Sim. Rogas ? Mala mens, malus animus ; quem quidem ego si

sensero. Sed quid opu'st verbis? sin eveniat, quod volo,

In Pamphilo ut nil sit more; restat Chremes,
Qui mibi exorandus est, et spero confore.
Nunc tuum est officium, has bene ut adsimules
Perterrefacias Davum : observes filium [nuptias,
Quid agat, quid cum illo consilii captet.

Sos. Sat est :
Curabo : eamus jam nunc intro

Sim. I præ, sequur. (12)
Non dubium est, quin uxorem nolit filius :
Ita Davum modo timere sensi, ubi nuptias,
Futuras esse audivit. Sed ipse exit foraş..

2 nu

SCENA II,

Davus, Simo. Dav. Mirabar, hoc si sic abiret: et heri semper Verebar, quorsum evaderet. [lenitas, (13) Qui postquam audierat non datum iri filio uxorem suo,

[id ægrè tulit. Numquam cuiquam nostrům verbum fecit, neque Şim. At nunc faciet: neque, ut opinor, sine tuo magno malo.

[gaudio, Dav. Id voluit, nos sic nec opinanteis duci falso

(12) I pra, sequar. Observe the relative positions of Simo and Sosia to each other in the moon, as in respect of this passage.

(13) Davus has the same prototype as Ralph in Hudibras. VOL. IV.

D

Speranteis jam amoto metu, (14) interca oscitanteis opprimi,

[nuptias : Ut ne esset spatium cogitandi ad disturbandas Astute.

Sim. Carnufer, quæ loquitur ?
Dav. Herus est, neque prævideram.
Sim. Dave. :
Dav. Hem, quid est ?
Sim. Ehodum, ad me.
Dav. Quid hic volt ?
Sim. Quid ais ?
Dav. Quâ de re ?

Sim. Rogas?
Meum gnatum rumor est amare.

Dav. Id populus curat scilicet.
Sim. Hoccine agis, an non ?
Dav. Ego vero isthuc..

Sim. Sed, nunc ea me exquirere, Iniqui patris est; nam, quod antehac fecit, nihil ad me attinet.

[pleret suum : Dum tempus ad eam rem tulit, sivi animum ut ex. Nunc hic dies aliam vitam adfert, (15) alios moreš

postulat. [redeat jam in viam. Dehinc postulo, sive æquum est, te oro Dave, ut

(14) Observe what is said of fear, in former notes, as regarding the librations of the moon.

(15) It is to be remembered, in respect to the frequent Dav. Hoc quid sit?

[rem ferunt. Sim. Omnes qui amant, graviter sibi dari uxoDav. Ita aiunt.

[improbum, Sim. Tum si quis magistrum cepit ad eam rem Ipsum animum ægrotum ad deteriorem partem

plerumque applicat. Dav. Non hercle intelligo. Sim. Non ? hem.. Dav. Non: Davus sum, non Oedipus. Sim. Nempe ergo apertè vis, quæ restant, me Dav. Sane quidem.

[loqui.

recurrence of the expressions, hic dies, hodiè, and the like, that though the moon, our constant subject, has her reign at night, yet she shines only by the light of the day or the sun, which, whenever she shines is never absent from her. Nothing, therefore, could be more apposite than the ancient motto to our theatres, Veluti in speculum. And this leads me once for all 10 notice, that all the pieces explained in this, and the three preceding volumes, have ihree subjects at least; the first, their common or ostensible one ; the second, that which regards the pictures or prototypes in the moon; and the third, that which regards the same pictures or prototypes, existing in the sun also, of which those in the moon are only the images. But it is certain, that the ancient writers sometimes endeavoured to include a still greater number of subjects under the same exterior, and the confusion thence arising gave occasion to the rule of Horace nec quarta loqui persona laboret.

Sim. Si sensero hodiè, quidquam in his te nupFallaciæ conari, quo fiant minus,

(tiis Aut velle in re ostendi quam sis callidus ; Verberibus cæsum te in pistrinum, Dave, dedan

usque ad necem ; [pro te molam. lege atque omine, ut, si te inde exemerim, ego Quid, hoc intellextin? an nondum etiam ne hoc Dav. Immo callidè?

[quidem ? Ita apertè ipsam rem modo locutus : nihil circuitione usus es.

[re, me deludjer. Sim. Ubivis, faciliùs passus sim, quam in hac Dav. Bono verba, quæso.

Sim. Irrides ? nihil me fallis ; sed dico tibi, Ne temere facias, neque tu haud dicas tibi non

prædictum: cave.

SCENA JII.

Davus. Enimvero, Dave, nihil loci est segnitiæ, neque socordiæ,

[tiis. Quantum intellexi modo senis sententiam de nupQuæ si non astu providentur, me aut herum

pessundabunt. Nec, quid agam, certum est, Pamphilumue adju

tem, an auscultem seni. Si illum relinquo, ejus vile timeo: sin opitulor,

hujus minas, (amore, hoc comperit; Cui verba dare difficile est. Primum jam de

« السابقةمتابعة »