صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

Sed neque fub tecto semper nec in urbe latemus,

Irrita nec nobis tempora veris çunt. -
Nos quoque lucus habet vicinâ confitus ulmo,

Atque suburbani nobilis umbra loci.
Sæpius hìc blandas fpirantia fydera Aammas.

Virgineos videas præteriisle choros.
Ah quoties dignæ stupui miracula forma

Quæ poffet senium vel reparare Jovis !
Ah quoties vidi superantia lumina gemmas,

Atque faces quotquot volvit uterque polus ! Collaque bis vivi Pelopis quæ brachia vincant,

Quæque fuit puro nectare tincta via! Et decus eximium frontis, tremulosque capillos,

Aurea quæ fallax retia tendit Amor! Pellacesque'genas, ad quas hyacinthina sordet

Purpura, & ipfe tui floris, Adoni, rubor. Cedite laudatæ toties Heroides olim,

Et quæcunque vagum cepit amica Jovem. Cedite Achæmeniæ turritâ fronte puellæ,

Et quot Susa colunt, Memnóniamque Ninon. Vos eriam Danax fasces submittite Nymphæ,

Et vos Hiacæ, Romuleæque nurus.
Nec Pompeianas Tarpëia Mufa columnas

Jacet, & Aufoniis plena theatra stolis.
Gloria Virginibus debetur prima Britannis,

Extera fat tibi fit fæmina pofle fequi.
Tuque urbs Dardaniis Londinum structa colonis

Turrigerum latè confpicienda caput,
Tu nimiùm felix intra tua mænia claudis

Quicquid formosi pendulus orbis habet.
Non tibi tot cælo scintillant astra fereno

Endymioneæ turba miniftra deæ, Quot tibi conspicuæ formáque auroque puellæ

Per medias radiant turba videnda vias.

Creditur huc geminis veniffe invecta columbis

Alma pharetrigero milite cinca Venus ; Huic Cnidon, & riguas Simoentis Aumine valles,

Huic Paphon,' & roseam poft habitura Cypron. Aft ego, dum pueri sinit indulgentia cæci,

Monia quàm fubitò linquere faufta paro;
Et'vitare procul malefidæ infamia Circes

Atria, divini Molyos usus ope.
Stat quoque juncosas Cami remeare paludes,

Atque iterum raucæ murmur adire Scholæ.
Interea fidi parvum cape munus amici,

Paucaque in alternos verba coacta modos.

Elegia secunda, Anno Ætat. 17. In obitum Præconis Academici Cun

tabrigienfis. TE *E, qui conspicuus baculo fulgente folebas

Palladium toties ore ciere gregem, Ultima præconum præconem te quoque fæva

Mors rapit, officio nec favet ipsa suo. Candidiora licet fuerint tibi tempora plumis,

Sub quibus accipimus delituiffe Jovem, o dignus tamen Hæmonio juvenescere succo,

Dignus in Æsonios vivere poffe dies, Dignus quem Stygiis medicâ revocaret ab undis

Arte Coronides, sæpe rogante deâ. Tu si jussus eras acies accire togatas,

Et celer à Phoebo nuntius ire tuo. Talis in Iliacâ ftabat Cyllenius aulâ

Alipes, æthereâ miffus ab arce Patris. Talis & Eurybates-ante ora furentis Achillea - Rettulit Atridæ jufia severa ducis.

Magna fepulchrorum regina, fatelles Averni

Sæva nimis Musis, Palladi sæva nimis,
Quin illos rapias qui pondus inutile terræ !

Turba quidem est telis ifta petenda tuis.
Veftibus hunc igitur pullis Academia luge,

Et madeant lachrymis nigra feretra tuis, Fundat & ipfa modos querebunda Elegëia triftes,

Personet & totis nænia mæsta scholis.

[res

Elegia tertia, Anno Ætatis 17.

In obitum Præfulis Wintonienfis.
MO

(Oeftus eram, & tacitus nullo comitante fede-
Hærebantque animo triftia plura meo :

20:[bam, Protinus en subiit funeftæ cladis imago

Fecit in Angliaco quam Libitina solo;
Dum procerum ingressa eft fplendentes marmore tur-
Dira sepulchrali mors metuenda face

;
Pulsavitque auro gravidos & jaspide muros,

Nec metuit satrapum fternere falce greges.
Tunc memini clarique ducis, fratrisque verendi

Intempeftivis ossa cremata rogis.
Er memini Heroum quos vidit ad æthera raptos,

Flevit & amissos Belgia tota duces.
At te præcipuè luxi dignissime Præsul,

Wintoniæque olim gloria magna tuæ ; Delicui fletu, & tristi sic ore querebar,

Mors fera Tartareo diya fecunda Jovi. Nonne satis quod sylva tuas persentiat iras,

Et quod in herbosos jus tibi detur agros, Quodque affilata tuo marcescant lilia tabo, Et crocus, & pulchræ Cypridi sacra rosa,

Nec

1

Nec finis m femper fluvio contermina quercus

Miretur lapfus prætereuntis aqua?
Et tibi fuccumbit liquido quæ plurima celo

Evehitur pennis quamlibet augur ayis,
Et quæ mille nigris errant animalia fylvis,

Et quod alunt mutum Proteos antra pecus.
Toyida, stanta tibi cum fit conceffa poteftas;

Quid juvat humanâ tingere cæde manus ? Nobileque iu pectus certas acuisse sagittas,

Semideamque animam sede fugâffe fua? Talia dum lacrymans alto sub pectore volyo,

Roscidus occiduis Hesperus exit aquis, Et Targelliaco fubmerferat æquore currum

Phæbus ab eöo littore mensus iter. Nex mora, membra cavo pofui refovenda cubili,

Condiderant oculos noxque soporque meos. Cum mihi visus eram lato spatiarier agro,

Heu nequit ingenium visa referre meum. Illic puniceâ radiabant omnia luce,

Ut matutino cum juga sole rubent. 'Ac veluti cum pandit opes Thaumantia proles,

Vestitu nituit multicolore folum.
Non dea tam variis ornavit foribus hortos

Alcinoi, Zephyro Chloris amata levi.
Flumina vernantes lambunt argentea campos,

Ditior Hesperio Alavet arena Tago.
Serpit odoriferas per opes levis aura Favoni,

Aura lub innumeris humida nata rosis.
Talis in extremis terræ Gangetidis oris

Luciferi regis fingitur esse domus.
Ipse racemiferis dum densas vitibus umbras

Et pellucentes miror ubique locos,
Ecce mihi subitò præful Wintonius astat.
Sydereum nitido fulfit in ore jubar ;

P

[ocr errors]

Veftis ad auratos defluxit candida talos,

Infula divinum cinxerat alba caput. ! Dumque fenex tali incedit venerandus amicu,

Intremuit læto florea terra sono. 1 Agmina gemmatis plaudunt cæleftia pennis,

Pura triumphali personat æthra tuba. Quisque novum amplexu comitem cantuque falutat,

Hosque aliquis placido mifit ab ore fonos;. Nate veni, & patrii felix cape gaudia regni,

Semper ab hinc duro, nate, labore vaca. Dixit, & aligeræ terigerunt nablia

turma, At mihi cum tenebris aurea pulla quies. Flebam turbatos Cephaleiâ pellice somnos,

Talia contingant somnia fæpe mihi.

Elegia quarta. Anno Ætatis 18. Ad Thomam Junium Preceptorem fuum,

apud Mercatores Anglicos Hamburge agentes, Paftoris munere fungentem.

Urre per immensum fubitò mea littera pontem, CUTE

1, pete Teutonicos læve per æquor agros. Segnes rumpe moras, & nil, precor, obstet eunti,

Et feftinantis nil remoretur iter.
Ipse ego Sicanio frenantem carcere ventos

Æolon, & virides follicitabo Deos; Cæruleamque fuis comitatam Dorida Nymphis,

Ut tibi dent placidam per sua regna viam. At tu, si poteris, celeres tibi sunie jugales,

Vecta quibus Colchis fugit ab ore viri, Aut queis Triptolemus Scythicas devenit in oras

Gratus Eleufinâ miflus ab urbe puer.

« السابقةمتابعة »