صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

LECTIO VI. v. 13.

Humana cogitationes quàm

incerta.

Uis enim hóminum póterit fcire consilium Dei?

IN III. NOCTURNO. De Epiftola beáti Pauli Apóftoli ad Hebræos. LECTIO VII. Cap. 9. 1. Veteris fæderis caremonia. A buit quidem & prius

Q aut quis poterit cogitáre quid H teftamentum jufufica

velit Deus? Cogitationes enim mortálium tímidæ, & incértæ providéntiæ noftræ. Corpus enim quod corrúmpitur, ággravat ánimam, & terréna inhabitátio déprimit fenfum multa cogitántem. Et difficilè æftimámus quæ in terra funt : & quæ in prof péctu funt, invenimus cum labóre. Quæ autem in cœlis funt quis investigábit? Senfum autem tuum quis fciet, nifi tu déderis fapiéntiam, & miferis Spiritum fanctum tuum de altiffimis & fic correcta fint fémitæ eórum qui funt in terris, & quæ tibi placent, didicerint hómines? Nam per fapiéntiam fanáti funt quicún que placuérunt tibi, Dómine, à princípio.

R. Quàm magnificáta funt ópera tua, Dómine, * O'm nia in fapiéntia fecifti, † Impléta eft terra poffeffióne tuâ. P. 103. 24. V. Ut innotefcat principátibus & poteftátibus multiformis fapiéntia. Eph. 3. 10. * O'mnia. v. Glória Patri, & Filio, & Spiritui fancto.

tiónes cultúræ, & Sanctum feculáre. Tabernáculum enim factum eft primum, in quo erant candelábra, & menfa, & propositio panum, quæ dicitur Sancta. Poft velaméntum autem fecúndum : tabernáculum, quod dicitur Sancta fanctórum áureum habens thuribulum, & Arcam teftaménti circuntéctam ex omni parte auro, qua urna áurea habens manna, & virga A'aron , quæ frondúerat, & tábulæ teftaménti; fupérque eam erant Chérubim glória obumbrántia propitiatórium: de quibus non eft modò dicéndum per singula.

in

B. Regnum tuum, Dómine, regnum ómnium feculórum, Et dominátio tua in omni generatióne & genera tiónem.Pf.144.13.V.Quis non timébit te, Dómine, & magnificábit nomen tuum ? quia folus pius es. Apoc. 15. 4.

*Et.

LECTIO VIII. v. 6. Caremoniarum Judaïcarum fignificatio.

Is verò ita compófitis ;

+ Impléta eft terra poffeffióne Hin priori quidem taber

tuâ.

náculo femper introibant Sacerdótes, facrificiórum officia confummántes: in fecúndo autem, femel in anno folus pontifex, non fine fanguine, quem offert pro fua & pópuli ignorántia: hoc fignificánte Spíritu fancto, nondum propalátam effe fanc

tórum viam adhuc prióre tabernáculo habénte ftatum. Quæ parábola eft témporis inftantis juxta quam munera, & hóftiæ offeruntur, quæ non poffunt juxta confciéntiam perfectum fácere ferviéntem, folúmmodò in cibis, & in pótibus, & váriis baptifmátibus, & juftitiis carnis ufque ad tempus correctiónis. impófitis.

B. Generátio & generátio laudabit ópera tua, Dómine, * Et poténtiam tuam pronuntiábunt.Pf.144. 4.V.Omnes audívi dicéntes: Sedénti in throno benedictio, & honor, & glória, & potéftas in fécula feculórum. Apoc. 5.13.

* Et.

Léctio fancti Evangélii fe

cúndùm Lucam.

LECTIO IX. Cap. 10.23. Amandus Deus & proximus. N illo témpore; Convérfus Jefus ad difcipulos fuos, dixit Beáti óculi, qui vident quæ vos vidétis. Dico enim vobis quòd multi Pro

phétæ & reges voluérunt vidére quæ vos vidétis, & non vidérunt. Et réliqua. Homilía fancti Auguftini Epífcopi.

Serm. 171. de verbis Apoft.

сар. 2.

Teft homo ille, qui jacéOtum genus humánum

bat in via femivívus, à latrónibus relictus, quem contémpfit tranfiens Sacerdos & Levites; & accéffit ad eum curándum, efque opitulándum tránfiens Samaritánus. Tránfiit Sacérdos, útique génere próximus, prætériit jacéntem. Tránfiit Levites, & hic génere próximus, jacéntem étiam ipfe contémpfit. Tránfiit Samaritánus, génere longínquus, mifericórdiâ próximus, fecitque quod noftis. In quo Samaritáno fe vóluit in télligi Dóminus Jefus Chriftus.

B. In lege quid fcriptum eft?* Diliges Dóminum Deum tuum ex toto corde tuo, & ex tota ánima tua, & ex ómnibus víribus tuis & ex omni mente tua; & fum. Luc. 10. v. 26. 27. Obpróximum tuum ficut teipférva ut facias quæ præcépit tibi Dóminus. Deut. 6. 3. *Diliges. y. Glória. * Diliges.

Ad Benedictus, Ant. 8. g.

Oratio.

Homo quidam defcendébat ab Jerufalem in Jéricho, & incidit in latrónes, qui étiam defpoliavérunt eum : & plaimpófitis, abiérunt femivívo relicto. Luc. 10. 30. Orémus. Mnipotens & mifericors Deus, de cujus múnere venit, ut tibi à fidélibus tuis dignè & laudabiliter ferviátur: tribue quæfumus, nobis, ut ad promiffiónes tuas fine offenfione currámus. Per Dóminum noftrum Jefum Chriftum Filium tuum.

A

[ocr errors]

CANON. Ex Concilio Tolofáno. An. 1590. p. 3. Cap. I. Uctiónes núndinæ commerciáque ab Ecclefiárum, immò & cœmetérii feptis atque limínibus removeántur.

Ad Magnificat, Ant. 7. g. Quis videtur tibi próximus fuiffe illi, qui incidit in latrónes? At ille dixit : Qui fecit mifericórdiam in illum. Et ait illi Jefus : Vade, & tu fac fimiliter. Luc. 10. v. 36. 37. Oratio, ut fuprà. FERIA SECUNDA. De libro tértio Regum. LECTIO I. Cap. 10. I. Regina Saba.

Sed ain Ed & regina Saba, au& regina Saba,

nómine Dómini, venit tentáre eum in ænigmátibus. Et dócuit eam Sálomon ómnia verba quæ propofuerat: non fuit fermo qui regem poffet latére, & non refpondéret ei. Dixitque ad regem: Verus eft fermo quem audivi in terra mea fuper fermónibus tuis, & fuper fapiéntia tua: & non credébam narrántibus mihi, donec ipfa veni, & vidi óculis meis, & probávi quòd média pars mihi nuntiáta non fúerit: major est fapiéntia & ópera tua, quàm rumor quem audivi. Beáti viri tui, & beáti fervi tui, qui ftant coram te femper, & áudiunt fapiéntiam tuam. Rex autem Sálomon dedit regínæ Saba ómnia quæ vóluit, & petívit ab eo : excéptis his, quæ ultrò obtúlerat ei múnere régio. Quæ revérfa eft, & ábiit in terram fuam cum fervis fuis.

R. Magnus Dóminus, pag.

185.

[merged small][ocr errors][merged small]

binæ trecéntæ : & avertérunt mulieres cor ejus. Tunc ædificávit Sálomon fanum Chamos, idólo Moab, in monte qui eft contra Jerufalem, & Moloch idólo filiórum Ammon. Atque in hunc modum fecit univérfis uxóribus fuis alienígenis, quæ adolébant thura, & immolábant diis fuis. Dixit itaque Dóminus Salomóni: Difrúmpens fcindam regnum tuum, & dabo illud fervo tuo. Verúntamen in diébus tuis non faciam propter David patrem tuum: de manu filii tui fcindam illud, nec totum regnum áuferam, fed tribum unam dabo filio tuo, propter David fervum meum, & Jerúfalem quam elégi.

[ocr errors][merged small][merged small][merged small]

minus Deus Ifraël : Ecce ego fcindam regnum de ma nu Salomónis, & dabo tibi decem tribus ; & affligam femen David fuper hoc, ve rúntamen non cunctis diébus. Vóluit ergo. Sálomon interficere Jeroboam : qui furréxit, & aufugit in Egyp tum ad Sefac regem Egypti, & fuit in Egypto ufque ad mortem Salomónis. Dies au tem, quos regnávit Sálomon in Jerúfalem fuper omnem I'fraël, quadraginta anni funt. Dormivitque Sálomon cum pátribus fuis, & fepultus eft n. Civitáte David patris fui, regnavitque Róboam filius ejus pro eo.

R. Ipfe dixit, pag. 186.

CANO N.
Ex Concilio Tolofáno.
Anno 1590. part. 3.
Cap. I.

A

Decem tribus fecutura Fero-Lienum nimis vidétur

[ocr errors]

boam. Mors Salomonis. Actum eft in témpore illo, ut Jeroboam egrederétur de Jerufalem, & inveniret eum Ahías Silonítes Prophéta in via, opértus pállio novo: erant autem duo tantùm in agro. Apprehendénfque Ahías pállium fuum novum, quo opértus erat, fcidit in duódecim partes. Et ait ad Jeroboam: Tolle tibi decem fciffúras: hæc enim dicit Dó

[ocr errors]

privátam uniuscujúfque domum, quæsítâ tantis ártibus puritáte renidére; eam verò, in qua Deum intuémur adoramúfque, adem tráctis ob incúriam fórdibus deformári.

con.

[blocks in formation]
[ocr errors]

gregátus erat omnis Ifraël ad conftituéndum eum regem. Venit ergo Jeroboam & omnis multitúdo Ifraël, & locúti funt ad Róboam, dicéntes: Immínue paululùm de império patris tui duriffimo. Qui ait eis: Ite ufque ad tértium diem, & revertímini ad me. Venit ergo Jeroboam, & omnis pópulus ad Róboam die tértiâ. Refponditque rex pópulo dura, derelicto consilio feniórum, quod ei déderant, & locútus eft eis fecúndùm consilium júvenum. Videns itaque populus quòd noluiffet eos audire rex, abiit in tabernácula fua. Super fllios autem Ifraël, quicunque habitábant in civitátibus Juda, regnávit Róboam.

R. Lætétur, pag. 186. LECTIO II. Capp. 12. 20. & 13. 1. Jeroboam rex Ifraël.

'Actum eft autem cùm audiffet omnis I'fraël, quòd revérfus effet Jeroboam, miférunt, & vocavérunt eum

FActum autem

congregáto cœtu, & confti

tuérunt eum regem fuper omnem Ifraël, nec fecútus eft quifquam domum David præter tribum Juda folam. Ædificávit autem Jeroboam Sichem in monte Ephraïm, & habitávit ibi: & egreffus inde *dificávit Phánuël. Dixitque

Jeroboam in corde fuo: Nunc revertétur regnum ad domum David: & excogitáto consílio fecit duos vítulos áureos, & dixit eis: Nolíte ultrà afcéndere in Jerúfalem: ecce dii tui, I'fraël, qui te eduxérunt de Terra Ægypti. Pofuitque unum in Bethel, & álterum in Dan. Et ecce vir Dei venit de Juda in fermóne Dómini in Bethel, Jeróboam ftante fuper illud, & thus jaciénte. Et exclamávit; Altáre, altáre : Ecce filius nafcétur dómui David, Josías nómine, & immolábit fuper te facerdotes excelfórum. Hoc erit fignum quòd locútus eft Dóminus: Ecce altáre fcindétur, & effundétur cinis qui in eo est. Altáre quoque fciffum eft, & effűfus eft cinis de altári. A'biit ergo (vir Dei ) per áliam viam, & non eft revérfus per iter, quo vénerat in Bethel. B. Jubiláte, pag. 186. LECTIO III. v. 11. Mors inobedientis Propheta.

Prophétes autem quidam

fenex habitábat in Bethel, ad quem venérunt filii fui, & narravérunt ei ómnia ópera, quæ fécerat vir Dei illâ die in Bethel : & verba quæ locútus fuerat ad regem, narravérunt patri fuo. Et dixit eis pater eórum: Per

« السابقةمتابعة »