صور الصفحة
PDF
النشر الإلكتروني

learn from two lines of Ennius translated from an ancient Greek poet:

"Juno, Vesta, Minerva, Ceres, Diana, Venus, Mars,

Mercurius, Jovi', Neptunus, Vulcanus, Apollo." Now, in an old Roman calendar inserted at the end of Morell's Latin Thesaurus, these are represented as presiding over the months in the following order: Juno presides over January. Jupiter presides over July. Neptune February. Ceres

August. Minerva March. Vulcan

September Venus April. Mars

October. Apollo May. Diana

November. Mercury June. Vesta

December. It is evident that these are merely Roman names for the gods represented by the figures of the Zodiac.

I conclude this subject by recapitulating the principal points, which I consider as established by the preceding reasoning.

1st. I consider it proved that the figures of the Zodiac were mystic symbols peculiar to the mythology of the Egyptians and Greeks, by whom they were considered as so many personified attributes of the sun, or Bacchus the god of the year.

2nd. That they were not signs, or indices to the seasons.

3rd. That some of these symbols are not older than the Macedonian conquest, and that Libra, in all probability, belongs to the age of Augustus.

4th. That as the ancient astronomers were in the habit of altering the figures of the constellations, it is impossible to speak with certainty as to the forms of the most ancient.

5th. That many of these figures were invented posterior to the latest species of idolatry, viz. the deification of mankind, on which account they cannot belong to a very remote period of antiquity.

6th. That none of the present temples in Egypt can be ascribed to the ancient inbabitants, natives of the country; and that most, if not all those in Masonry, are plainly referable to the Ptolemies, and Roman emperors, and consequently that no argument can be drawn from them in favor of the high antiquity of

any of their inscribed figures. If these corollaries shall be found the result of sound reasoning, the conclusion is legitimate and inevitable, that the Zodiac of Dendera, as it is termed, is not a record of the Ultra-Mosaic antiquity of the human race; a conclusion of importance to the more sober thinking part of the Christian world. Another, perhaps of some value to the antiquary, is, that all the temples, tombs, and other monuments, upon which such figures are delineated, cannot possibly date higher than the Macedonian conquest, and probably not beyond the age of Augustus.

J. M.
Newcastle on Tyne.

CARMINA SAMARITANORUM Anecdota ; ė

duobus Musei Britannici codicibus edidit, Textum emendavit, Latine vertit, et Commentario instruxit, GUILIELMUS GESENIUS, Theologiæ D. et in Academia Fridericiana Halensi Professor Regius.

PARS I.

PROLEGOMENA. $1.-Quæ nunc primum in lucem prodeunt Samaritanorum carmina, viros doctos prioris ævi non omnino latuerunt. Duo enim, quibus usi sumus, codices penes Edm. Castellum olim fuerunt, qui tum in lexico Heptaglotto, tum in annotationibus Samariticis in Pentateuchum complura eorum loca excerpta dedit. Quum vero foliorum in his codicibus ordo mirum in mo

" In cod. Harlei. 5481. limine, manu Edm. Castelli scriptum exstat: “ Ex dono reverendissimi viri amicique mei maxime honorandi magistri Wheelock, Arabici in Cantabrigia Professoris, Oct. 1. (16)53.". Ita vero idem ille in præfatione ad annotatt. Samariticas (Bibl. Polygl. Lond. T.VI.): “Exhibemus item ... varias lectiones, collectas partim ex nuperis annotationibus doctiss. Morini ..... partim ex viri reverendiss. Jacobi Usserii Armachani, Hiberniæ Primatis, manuscriptis codicibus Samaritanis, quos nobiscum communicavit, et quorum unum pro solita ejus munificentia in me contulit (Liturgiam sc. Samaritanam, cum foliis quibusdam valde imperfectis et sine ordine compactis commentarii Arabici in partem tantuni sectionis unius vel alterius Genes. Exod. atque Levit.) partim etiam ex Liturgia Msta Samaritana, (quam dono mihi legavit amicus meus singularis, makaplons D. Abrahamus Wheelocus, Arabicæ linguæ apud Cantabrigienses nostros professor primus, cet.)" Et in præfatione ad Lex. Heptagl. “Nec doctrinalia tantum, sed ritualia, juridica, medicinalia.... notavimus ..... e. g. Samaritanorum dogmata Dei vita absoluta (v. XXMVP et 30*32, rad. 17ay), perfec

dum turbatus sit et disjectus, ut vix unum et alterum recte sese excipiant, vera horum carminum ratio Castelli aciem prorsus effugit, et neque rhythmum ille neque alphabeticum eorum ordinem assecutus esse videtur. Quo factum est, ut contextum carminum minime perspiciens, in singulis, quæ passim exhibuit, commatibus vel dispescendis vel legendis atque interpretandis non posset non sæpissime a vero aberrare. Neque magis pristinum horum codicum ordinem carininumque veram indolem deprehenderunt et Thomas Mareschallus, qui magnam utriusque codicis partem Hebraico charactere transcripsit, et alius vir doctus anonymus, qui in plagulis quibusdam cum cod. Harlej. 5481. compactis singularum fere paginarum descriptionem Latinam dedit. Nos autem forte fortuna in hos codices delati, simulatque alphabetica esse carmina intellexeramus, et litterarum ordine et chirographo ducibus octo novemve carmina e disjectis poetæ membris restituere facili negotio potuimus. Horum e numero sex, quæ quidem publica luce digniora visa sunt, postea otio dato emendata, perpolita, versione Latina, notisque criticis, philologicis et dogmaticis instructa prelo paravimus.

Duplicem autem hæc carmina apud doctos homines commendationem habitura esse speramus, philologicam alteram, alteram dogmaticam. Ac primum quidem patriæ Samaritanorum poeseos unicum specimen continent, idque Arabica magnam partem

tione (v. 422), incomprehensibilitate (9. MINT), providentia (X49), constantia (Pgou), misericordia universali (329 et 12P), de sacra scriptura, traditionibus (SP), bonis operibus (P50), sabbatho (Aguu et vem), Hebræis (997), sacerdotum lapsorum restitutione (9/11), et, ob quod onini sæculo male audierunt, sed injuria, de imaginibus (2x)."

· Vide quæ notavimus ad Carm. I, 6, 7, 8. 12. 21. II, 5. III, 14, 18. et alibi.

2 Exstat hic fasciculus, octo foliis constans in Bibliotheca Bodleiana Oxoniensi, ibique inter codd. Bodleianos est No.503. Vide S. Ven. Ales. Nicoll Bibliothecæ Bodleianæ codd. manuscriptorum orientalium catalogum. P. II. vol. 1. pag. 4. Cæterum quæ potissimum codicum Harleianorum folia et quam recte transcripserit Mareschallus, exploratuin don habeo. Præterea Brunsius io commentatiuncula : über die

Samariter, (quæ inserta est promptuario, quod inscribitur: Beiträge zur Philosophie und Geschichte der Religion und Sittenlehre von C. Ť. Stäudlin T. I. p. 80.) se ejusmodi fragmenta olim Oxonii e cod. Mareschall. 60., (qui idem est ac Bodlei. 503.) descripsisse refert; sed neque unquam usus est his fragmentis, neque hoc apographum in schedis ejus manuscriptis, quorum cura mihi post mortem ejus demandata fuit, exstitit:

versione instructam, quæ usum loquendi interdum subobscurum illustrat: deinde eadem ad dogmata Samaritanorum penitius perspicienda maximopere inserviunt, et multo magis, quam ea, quæ a recentioribus Samaritanis, indoctis plerumque hominibus per litteras impetrarunt Jos. Scaliger, Huntington, Jobus Ludolphus, et recentiori memoria III. Silvester de Sacy. (Cf. 96.)

$ 2.-Uterque, quo usi sumus, codex hodie in Musei Britannici libris Harleianis asservatur, uterque bombycinus est et formæ quadratæ. Et alter quidem (No. 5481.) isque paulo majoris formæ, nonaginta quatuor paginis constans, olim liturgicus et sacerdotum s. synagogarcharum Damascenorum' usui destinatus fuisse videtur. Foliis ejus admodum turbatis interjecta sunt alia, quæ commentarii Arabico-Samaritani in Pentateuchum fragmenta continent. Ad marginem singulorum carminum, vel ab eorundem initio et fine leguntur inscriptiones vel Samaritanæ vel Arabicæ ad rem liturgicam plerumque spectantes, ut p. 14. of wall well üyw sabbathum nuptiarum benedictum; p. 46. 139 TAX 493% ritus adorationum ; pag. 62. XX 4327

precatio sacerdotis magni: rarius صلوة لامام الكببر 499

auctorem indicantes, ut pag. 51. X7327 94 8948 1321 ¥249 999 32 12AM 28P 39 XM9 99 precatio senioris. Ab Galuga," filii Tobiæ, filii Kahale, cui propitius sit Dominus

, filii Ismaëlis.

Alter codex, minoris formæ, numero 5495. notatus, paginas quadraginta novem continens, calamoque paulo nitidiore exaratus, privatis usibus destinatus fuisse videtur, eamque forsan ob caussam sæpius versionem Arabicam habet singulis carminibus

,senioris zadaka لاشېخ صدقة بن اسماعېل .77 .omnium, pag

אב סכואה ,אב עליון ,אב זהותה האב קויתי (אבי סיערה .tantur, cf

1. De muneribus Synagogæ Samaritanæ apud Damascenos vid. Hottingeri Bibl. Orient. pag. 309. § 10.

2 Vide supra Castelli verba, not. 1. p. 35.

3 Ab Galuga, i.e. pater elevationis s. magnificationis (a 127 magnificavit). Nomina propria, quorum pars prior est 94, Samaritanis frequen

, , , in subscriptionibus codd. biblicorum. Vide Hutt. I. c. de Russi Spec. Variarum Lect. p. 176. Kennicotti Dissert. Gen. ed. Bruns. p. 361. Cæterum Brunsius, Castellum s, voce , ho male intelligens, Ab Galugam omnium horum carminum auctorem esse voluit. (Sräudlins Beiträge 1. c. p. 87.)

سعدادین بن صدقة .28 .p بن منبر .15 .notantur, ut pag Josephus ben lsaak یوسف بن اسیت ,Saadeddin ben zadaka

adjectam. Sicut in priori codice nonnunquam nomina poetarum

.

. al. Magis autem notatu dignum, in eodem codice conspicuas esse quatuor tabulas, ad anni computationem pertinentes, quales fere a Russavio Halebensi se petiisse scribit ó távu Silv. de Sacy.' Et prima quidem tabula (pag. 2, 3.) ad annum pertinet 973, ut ibidem legitur characteris Arabicis male pictis lang wow she ärung. In cellulis ejus notantur nomina mensium Arabum et Syro-Macedonum, itemque nomina dierum et numerus horarum diei et noctis. Tabula secunda (p. 6, 7.) ad annum pertinet intermissionis, tertia (p. 12, 13.) ad annum 977, quarta pag. 28, 29. ad annum 971. quod ubique notæ in margine exstantes commonstrant. In altera vero tabula post nomen mensis gedül

: ? juus gl ülslu qui Scito, Deo jubente, lunam medio hoc mense deficere horas octo novemve. Quum pro certo haberi possit, ad æram Muhammedicam pertinere hos annos,+ ex his tabulis simul, quo tempore scripti sint codices nostri, luculenter apparet, i. e. post medium sæculum æræ. Christianæ decimum sextum (vel accuratius annis 1563, 1565, 1569.) quo eodem fere tempore plerosque codices. Samaritanorum biblicos exaratos esse aliunde constat.5

Litterarum figuræ ad eas proxime accedunt, quæ in epistolis hodiernorum Samaritanorum ad Job. Ludolfum conspiciuntur: hoc tamen est peculiare, quod litteræ ¥, 3 et M, ita sibi similes sunt, ut ægre dignoscantur, quæ res et Castellum in his codd. legendis et me ipsum ab initio sæpe fefellit. Versio Arabica,

اعلم الله ويسكن الغم لېله نصف هذا الشهر علي :: legitar

· Mémoire sur l'état actuel des Samaritains, vers. germ. quæ exstat in Stäudlips und Tzschirners Archio für alte und neue Kirchengeschichte T. I. p. 82, 83.

2 Ita legitur pro ödül gj mense undecimo, de quo vide Golium ad Alfergan. pag. 8.

3 Haud scio an legendum sit im

+ Hanc enim æram constanter sequuntur in subscriptionibus codicum; neque audiendus est Hottingerus, qui (Bibl. Orient. p. 310.) nonnunquam eos epocham Christianam observasse monuit, nec tamen probavit.

s Cf. de Rossi Spec. Variarum Lect, p. 171. Kennicoti Diss. Gen. ed. Bruns. p. 361. Hotting. I. c. p. 909.

[ocr errors]
« السابقةمتابعة »